Wintertocht Blauberg – Herselt (B)

Mi querido heeft de smaak te pakken en hoeft er niet lang over na te denken…..vandaag gaan we voor de 50 kilometer in Blauberg – Herselt. De coche brengt ons, voor ons gevoel, met een omweg naar de Sint-Norbertuszaal in Blauberg. Hier krijgt de coche een mooi plaatsje op een duister grasveldje achter de zaal. De starttijd is zeven uur maar we hadden al eerder kunnen vertrekken zoals vele stappers, aan de geparkeerde auto’s te zien, voor ons. ah, gevonden...
Als we de startzaal instappen worden we begroet door Mia en we horen dat Jos al vertrokken is. Als ik ons in wil schrijven wordt ik voor de vijftig naar een ander tafeltje gedirigeerd waar we enkel voor de vijftig in kunnen schrijven…… Hier krijgen we een startkaart met daaraan een extra strook voor de controle stempels (?). We zien dat we een aantal keren bij dezelfde rustpost terugkeren dus dat wordt lusjes maken vandaag. We groeten Mia en dan zijn ook wij weg….en weg zijn we ...het duister in...
Het is nog duister als we vertrekken en via enkele straten richting de Averbodese bossen gepijld worden wordt al snel duidelijk dat een zaklampje hier een must is. Het is aarde donker en we sluiten aan bij de stappers voor ons…. Nee, we hoeven niet voorbij, dank je…. langs smalle kronkelige paadjes en langs plassen manoeuvrerend stapt een slinger lampjes naar Averbode. Als we onze lantaarn naar de zijkant laten schijnen zien we flarden van het afwisselend decor van bossen, heide en vennen. De lampjes voor ons dansen over het pad om de meest droge doorgang te vinden voor de volgende stappers en af en toe lukt dat niet helemaal…. een lampje is echt nodig...
We stappen de N212 over en belanden in een soort van kruiswegstatie het is het Mariapark.
Het Mariapark met Lourdesgrot ontstond in 1935 ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van de aarts-broederschap van O.-L.- Vrouw van het H. Hart. Naast de grot werden langs de ‘ommegang’ 7 staties opgericht.
We kunnen niet echt veel van de staties zien vanwege het duister maar het is ook de weg naar de Abdij van Averbode welke zich ook nog in het duister hult.
De abdij is gesticht in het jaar 1135. De huidige abdijkerk, reeds de derde uit de lange abdijgeschiedenis, werd gebouwd in de 17de eeuw. In deze abdij van de Norbertijnen, ook wel Witheren genoemd, heerst er rust en stilte. De grote poort van de abdij draait op de grens van drie provincies: Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant.P1120641
De stilte respecterend stappen we niets zeggend door en bereiken na ruim vijf kilometer de rustzaal Zaal Familia. Een sello en een sanitaire stop en dan….uhh wat staat hier op het rustplaatsen overzicht gekriebeld?? We gaan verder en verdwijnen al snel weer de bossen in.
Het wordt lichter als we over smalle, kronkelige op en neergaande paadjes stappen en het ochtendgloren ons steeds meer van de omgeving laat zien. Het is een uitdagende route en je kunt er enkel van genieten. We dalen af naar Weefberg en enkele straten voeren ons naar modderig landbouwpad om al snel Testelt te bereiken. flink geklommen dus ook.....
Licht stijgt de weg maar als we de heilige Joseph kapel bereikt hebben worden onze kuiten echt getest. Een steil pad voert ons de Voortberg op, een waarlijk prachtig panoramisch uitzicht valt ons ten deel. We kijken uit over de Demer-vallei en Testelt. mi querido op niveau....
De Voortberg, een 50 meter hoge getuigenheuvel van de Diestiaanzee, werd in 1982 beschermd als landschap. Op de flanken van de heuvel werd al voor de Franse Revolutie aan wijnbouw gedaan.Wijngaard...
Hier wandelen we echt op niveau. Een mooi pad en uitzicht op alles onder ons zelf een wijngaard strekt zich uit op de flank van de berg. De afdaling is zowel mooi als spectaculair te noemen. De ondergrond is drassig en sompig en dat ontaard in het onverwacht moeten zoeken naar een doorgang en houvast terwijl je sterk daalt. Langs dit mooie stukje “ Vierkensbroek” genaamd stappen we langs de visvijvers richting de rustzaal.modder....
Een wel heel bekende stapper komt ons tegemoet en…. jawel Jos herkent ons ook… als we de hoek omgaan zien we dat we terug zijn bij zaal Familia….huh… Als ik voor een tweede sello ga krijg ik te horen dat de route omgegooid is en dat verklaart de langere afstand die we nu gestapt hebben en het gekriebel op de afstanden tabel. Maar ach we stappen toch vijftig en de volgorde vinden we prima…. Eerst ruim acht en straks een keertje vijf…..Ter herinnering aan Ernest Claes eerste tamboer van de fanfare....
Eenmaal weer op pad stappen we langs een opvallend beeld.
Ter herinnering aan Ernest Claes eerste tamboer van de fanfare “De St.-Jansvrienden van Averbode” door kunstsmid René Huybrechts. Geschonken door “Heemkring Averbode” bij haar 30e verjaardagP1120690
En dan stappen we langs de kerk heen wederom de Averbodese bossen in. Hier zien we de kapel van Averbode op de heuvel staan maar daar gaan we aan voorbij. We stappen namelijk via het wandelknooppuntennetwerk “De Merode” richting Okselaar
De paden zijn nat en glibberig maar het kan nog erger. Een waar modderballet voeren we uit en jawel… uiteindelijk maakt het niets meer uit en stappen we dwars door de centimeters dikke blubberlaag heen…..vette modderpaden....
Mi querido, getraind in modderpaden tijdens de laatste OLAT tocht, stapt als een echte offroad hiker op snelheid door de smurrie. Op de smalle paden blijven we achter de langzamere stappers om ze direct af te tikken als de paden breder worden.
De omgeving is wederom prachtig en het is een waar modderfeest maar aan alle leuke dingen komt een einde. We bereiken de bosrand en de ondergrond verandert in zand en nu stappen we verder langs akkergronden richting de rust bij Fanfare De Eendracht in Okselaar een deelgemeente van Scherpenheuvel-Zichem.de rust in Okselaar...
Ook voor nu geen rust maar een stempel en door…. Nou ja nog even een fotootje van mi querido’s besmeurde broek trekken en dan weer op pad…
Op pad betekent hier direct klimmen we gaan door de bossen van Gerhagen.
Gerhagen is de naam van een natuurgebied, gelegen tussen Schoot en Engsbergen in de gemeente Tessenderlo. Het gebied heeft een oppervlakte van 945 ha. Het sluit in het westen aan op het natuurgebied Averbode Heide, gelegen in de gemeente Averbode.
Ook nu zijn de paden erg drassig en is het oppassen geblazen. De Palmpaarden onderweg hebben meer interesse in de drinkbak dan in ons langs spetterende stappers.mag ik drie Palm...
We stappen door de Vlaamse Natuurreservaten De Houterenberg-De Pinnekensweier.
De Houterenberg, 210 ha, bestaande uit bossen en heide met stuifzanden en De Pinnekensweier, 32 ha, bestaande uit twee vennen. Hieromheen bevindt zich een gemengd bos. De Houterenberg is een getuigenheuvel bestaande uit Diestiaan, en behorende tot een reeks van dergelijke heuvels waartoe ook de meer oostelijk gelegen Rodenberg behoort. met handen en voeten.... of niet mi querido...
En dat zullen we weten ook het pad is glooiend maar als we een breed hol pad bereiken is het enkel een grote drassige sloot met steile oevers. Er om heen zien we niet als een optie en dan gaan we erdoor…dit is zwaar en we glijden van de steile oevers terug de drassige brei in….. het is een wonder dat onze stapschoenen niet verdronken zijn en dat we ze überhaupt nog aan hebben op het einde van dit stukje natuurpad….. en we zijn nog geen eens halverwege....
Mooie bospaden brengen ons verder richting camping de “Vijvers” waar we op de brede asfaltweg lekker op tempo en in cadans kunnen komen. Hier verdwijnt de spanning, voor het uitglijden, uit het lichaam en stappen we relaxed door naar de rustzaal. Nu gaan we voor een verdiend soepje en als we goed en wel zitten komt d’n Pol even een praatje maken. Hij wijst ons op de Mieke Pap tocht op 28 december, vijftig kilometer vanuit Weelde. Wij zullen er over denken Paul. jawel....
Na de rust stappen we weer een stukje terug over het pad van deze ochtend maar gaan nu rechtdoor en krijgen ook direct weer een fikse klim. Het pad is smal en wij blijven achter de stappers voor ons. In dit groepje zit Hugo en als we de bossen uit zijn stappen we over de kam van een zandheuvel richting “Ter Hoeve”. Hier horen we Hugo bellen met iemand die de Herdenkingstocht “Marche du Souvenir de la Souffrance Houffalize – Plombières” stapt en aangezien ook bekende van ons deze stappen zijn we erg benieuwd. Hugo geeft aan dat het bereik erg slecht is maar dat ze niets anders dan regen en sneeuw hebben…… Hugo is aan het bellen met een stapper van plombieres houffalize....
Hier is het voor als nog goed weer en de natte paden voeren ons langs de Mosvenne zonder al teveel drassigheid stappen we door tot aan de rust in Wolfsdonk. Hier is het druk, d’n Pol is hier en ook de leden van de Beekakkers. Na een sello gaan we direct door voor de lus. en de stappers van WSV Beekakkers...
De lus belooft weer veel modder en de eerste stappen op zachte ondergrond ondersteunen de gedachte. Toch hebben we ook hier nog oog voor de scenerie en daar is niets mis mee. Dan krijgen we een fikse klim… we worden namelijk over de spoorbrug gepijld en gaan dan op weg naar het Demerbroek. Dit is eigenlijk een lang modderpad waar we ons best doen zoveel mogelijk om de plassen te manoeuvreren. kiekeboe....
We horen de trein en even verderop zien we een spoorwegtunnel. De grazer die zich half schuil houdt achter de gekapte sparren kijkt ons aan alsof hij wil zeggen “waar zijn jullie mee bezig”….wij weten het ook niet en blijven een antwoord schuldig. Onder het tunneltje door en tussen de bebouwing door zetten we weer koers naar de rustzaal in Wolfsdonk.hebben vandaag geen last van stof...
Een lang, traag klimmend, pad brengt ons weer op hoogte en na wat straten bereiken we dan eindelijk weer de Sint-Antonius Abt zaal. We besluiten voor een limonade te gaan. We zien nog wat leden van de WSV de Grashoppers die we op eerdere tochten tegen zijn gekomen. Maar ook nu willen we snel door en dus….een snelle limonade en 'n ice tea....
Wij aanvaarden de terugweg gezamenlijk met de vier grootste afstanden en gaan weer richting Herselt. We stappen bijna direct op zachte ondergrond en als het drassiger wordt stopt een tweetal stappers voor ons van het pad af en laten ons voor….. met de woorden “ik weet dat jullie die vlugge Hollanders zijn”… bedankt. Het pad is glad en mi querido schakelt terug in snelheid. P1120773
Het parcours gaat langs Mottaart naar de Molenberg en is heel erg mooi, sommige stukken menen we te herkennen. Als we uitzicht hebben op de kerk van Herselt weten we dat we dicht bij de Klokkenkuil zijn. Klokkenkuil....
De Klokkenkuil ontleende zijn naam aan een legende, die zegt dat de klokken van de Herseltse kerk in de kuil verstopt werden tijdens de plunderingen van de Fransen. In de negentiende eeuw werd de zone gebruikt voor ijzerontginning. De kuil lijkt ook op een omgekeerde klok.
We weten zo ongeveer waar we zijn en stappen nu door over de Kapittelberg. Ook hier zijn de paden drassig en ach weet je…het maakt niet meer uit …..de omgeving blijft mooi en we hebben zelfs nog oog voor de natuur om ons heen.P1120788
Het karwei zit er bijna op als we via de Vuldershoek weer richting Blauberg gepijld worden en we zijn het helemaal eens dat dit een supermooie maar zware vijftig kilometer waren. Mi querido is dan ook blij het bordje Blauberg te zien.we zijn er ....
Als we de startzaal betreden is het nog redelijk druk en wordt er gesmuld van de Fritten en Kip met champignonsaus….. maar wij gaan eerst voor de beloning…Een Tongerlo donker en natuurlijk een Duvel…de beloning....
Plots staat mi querido op, ahh, achter ons aan het Harten Vijf Trofee tafeltje zitten enkele bekende stappers. Ze komt terug voor de stempelkaarten en onze wandelboekjes?? We krijgen een extra beloning een T-shirt…. En als we ons inschrijven voor vijf maal 50 kilometer dan krijgen we een technisch shirt….. uhh en hoelang mogen we daar over doen…twee jaar….okay…. weer een stempelkaart erbij….ach ook van hen krijgen we een beloning....
Het is gezellig hier bij de Grashoppers alhoewel ze vandaag van ons meer MUDHOPPERS hebben gemaakt maar de beloning en een bakje Fritten met mayo maken dat we dit alles snel vergeten.
Ook d’n Pol is binnen en hij komt ons nogmaals de Mieke Pap tocht inprenten en dus is er eigenlijk al geen ontkomen meer aan….tot 28 december Pol….. We nemen afscheid van de mannen van Harten Vijf en van Henny die nog op haar Theo zit te wachten. Eenmaal buiten zien we Theo aankomen, ook hij heeft veilig de finish bereikt het begint al te schemeren als we de coche instappen en huiswaarts keren…Henny wacht op Theo....
Zonder twijfel een mooie tocht, prima gepijld en mooie rustzalen. Goede verdeling van de afstanden tussen de rusten en fenomenale panorama’s…. en de Fritten…..Grashoppers tot volgend jaar…

Recente berichten

Tweets

stapmuziek

Share

×
Written by:

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *