Wandelverslagen 2012

30-12-2012 TRV-Bernheze Winterwandeltocht 2012 Vorstenbosch

Gisteren nog even kort met wandelmaat overlegd, we hadden al besloten de Winterwandeltocht van TRV-Bernheze te gaan lopen, maar van waar gaan we starten? Er zijn drie startlocaties, Heeswijk-Dinther, Nistelrode en Uden, wandelmaat had een goed argument voor Uden, Rian en Willy zouden ook van daar starten……(?)  okay, gaan we naar Gasterij de Pier.

Klaas Vaak strooide op tijd zand in mijn ogen, of het was bouwmarkt zand of een korter werkend soort maar ik lig al om drie uur klaar wakker. De hele verdere nacht verloopt heel onrustig en een verklaring er voor, nee, niet echt.  Om zes uur sta ik maar op en doe de voorbereidingen zoals altijd, stop twee krentenbollen achter de kiezen en vertrek richting Uden. Onderweg bekruipt mij een angstig gevoel, ik zie een volle heldere maan door de ontbladerde bomen en ….. zou er een relatie zijn tussen mijn onrustige nacht en de volle maan…..Weerwolf

Ik zal toch niet huilend naar de maan op jacht zijn geweest naar….tja waar naar, wat eet zo’n Weerwolf eigenlijk…..Snel zet ik deze gedachte van mij af, ik heb vanochtend nog twee krentenbollen op…..zou dus een slechte jacht geweest zijn….  Ik bel wandelmaat, “waar ben je” , hij is er bijna en ook Rian en Willy parkeren de auto voor Gasterij de Pier. Wandelmaat is zo attent geweest om de bon uit het Brabants Dagblad mee te nemen en krijgen we alle vier een gepensioneerde korting op de entreeprijs. De routes worden ook al verdeeld en al snel zijn we gevieren op weg. Omdat Willy nog rustig aan wil doen lopen wij al snel weg bij Wandelstel en op het Poeskespad(?) hebben we ons laatste contactmoment. Het wordt snel lichter, het weer is beter dan verwacht en even later worden we getrakteerd op een lucht met wel “Vijftig tinten grijs”. Ons tempo is redelijk tot goed en al snel bereiken we de polepositie.  P1010319Wandelmaat zijn nieuwe muts danst vrolijk mee met het sonore geluid van onze stapschoenen en even later breekt de hemel open en” regent het zonnestralen”. De eerste zeven kilometer zitten er op en we laten de eerste voetstapjes op de daarvoor bestemde plaats drukken en vervolgen onze weg. Als we langs de fruitbomen lopen veranderen de zonnestralen in vette regendruppels en wandelmaat vindt het een regenburka moment, ik besluit nog even te wachten en wordt daar voor beloond, het stopt!P1010322

De route heeft een goede mix van asfalt, verhard en blubber maar heeft bovendien een aantal mooie uitzichten en geeft het Brabantse land goed weer. Ik moet echter wel zeggen dat de geur links maar ook rechts niet altijd het juiste odeur voor mij had en ik vraag mij dan ook serieus af wat krijgen die beesten in godsnaam te eten?? Maar, afijn wij stappen de oprit van de Vakantieboerderij weer op voor ons tweede setje voetstapjes en gaan weer terug van waar we vandaan kwamen. Langzaam aan zien we meer stappers en zitten we duidelijk op de laatste kilometers. De laatste kilometers zijn niet over lange asfalt wegen maar door een stukje natuurschoon en ondanks dat de regengoden hun best hadden gedaan, als je als eerste er door moet is er geen probleem. Al snel krijgen we Gasterij de Pier weer in het zicht maar ook veel, heel veel auto’s en dus ook heel, heel veel stappers. We stappen de Gasterij binnen en melden ons keurig af, als presentje krijgen we een zakje hondenbrokken..ik neem het peinzend mee…..eten Weerwolven eigenlijk hondenbrokjes(?)

16-12-2012 Jubileum Wintertocht WSV ‘s-Hertogenbossche Vierdaagse

Vandaag is een bijzondere wandeltocht gepland, althans voor wandelmaat en ondergetekende, de Jubileum Winter Tocht van ons eigen clubje WSV de ’s-Hertogenbossche Vierdaagse die 65 jaar bestaat. De tocht wordt niet gepijld maar we lopen als groep de gehele tocht….mmhhh?? Wandelmaat en El Caminante zijn niet de doorsnee groepslopers en door onze snelheid zitten wij vaak al aan de “beloning” als de andere stappers de pijlen nog aan het volgen zijn, maar vandaag gaan wij mee en we zien wel hoe het gaat. Gisteren hebben we na kort overleg afgesproken dat we om 8:00 uur op de Pettelaarsschans  starten om alvast wat kilometers te maken alvorens wij om 10:00 uur aan het ontbijt aanschuiven bij de Mac in Rosmalen.

Wandelmaat stelt een route van zo’n 14 kilometer voor maar na ampel overleg gaan we voor de light versie en die is 11 kilometer. Het tempo gaat direct op vol en als we door de Bossche Broek lopen zien we de vele lichtjes van de Bossche Stadswal en de Sint Jan.  P1010258We doorkruizen de stad en komen op voor mij bekend terrein, we lopen een gedeelte van de knooppunten route, als we de Herven bereiken stelt Wandelmaat voor om de alternatieve route te nemen. Deze route geeft mij een nieuwe kijk op dit gebied en als we het asfalt verlaten doemt er zowaar een tafereel op wat mij doet denken aan de stier van Paulus Potter.P1010259 Als we de Gele M in zicht krijgen lopen we deze keihard voorbij om richting Intratuin te gaan, Hé Wandelmaat shoppen doe je maar in je eigen tijd, maar Intratuin lopen we voorbij omdat Wandelmaat mij het homobosje wil laten zien(?). Het enige wat er te zien is, zijn een aantal dames met gevaarlijk ogende honden die volgens de dames al hebben gegeten…waarom komt die ene dan achter ons aan??? We bereiken veilig de Mac en zijn gelukkig niet de eerste, ook Annie is er vroeg bij en zij kent de route en verteld ons waarlangs het zal gaan. Langzaam aan sijpelen de clubleden binnen zowel stappers als verzorging en mogelijk ook EHBO, aangezien ik geen EHBO’ers ken weet ik niet zeker of die er zijn, op de valreep komt ook Wandelbroer binnen vallen en blijkt de opkomst super te zijn. Nu ontstaat er een probleem, of de medewerkers van de Mac zijn geen groepen gewend of wij hebben niet door hoe het werkt……uiteindelijk heeft iedereen zijn warme drank, boter, jam, croissant, MC Muffin en orange of apple juice.  De medewerkers van de Mac moesten wel geholpen worden door Cees, Annie en de gebroeders Bertrums.

Om 11:00 uur vertrekken we en gaan en masse richting Empel. De sfeer is goed en het weer doet een vriendelijk duitje in de zak. Als we door Oud Empel lopen vraag ik me af waar de Vis om lacht, vindt hij het grappig dat Wandelmaat en El Caminante een groepsuitje hebben of lacht die stomme vis gewoon altijd!! Op de dijk slaat het noodlot toe, de spetters worden druppels en nu en dan wordt frequent…tijd voor de regenburka denken velen…. alleen om in deze wind en onder stress de juiste gaten te vinden voor je armen en hoofd is niet echt eenvoudig.P1010270 En als je dat onding aan hebt vinden de weergoden het wel grappig om te stoppen met de nattigheid. Goedgeluimd bereiken we Treurenburg, vreemd dat je het jubileum viert in Treurenburg net alsof je er niet blij mee bent, waar we gaan voor de soep, kippensoep, tomatensoep, erwtensoep, groentesoep of tomaten-groentensoep.P1010283  De soep is prima en de sfeer is uitstekend en als er dan nog wat stappers binnenkomen die de route andersom hebben gelopen (?)  volgt er ook een levendige discussie die het wint van Utrecht-Heereveen.

We verlaten Treurenburg en sommige wandelaars verlaten ons maar niet getreurd met een relatief grote groep gaan wij richting Kasteel Meerwijk en oud Orthen. De door Wandelbroer voorspelde regen blijft uit en we stoppen bij dé kerstbeleving in Orthen om te groeperen. Als Margret iedereen heeft voorzien van een snoepje mogen we weer verder  richting de begraafplaats. Cees bewijst dat hij alles in het werk stelt om de knooppuntenroute op orde te houden en met onmenselijke krachten zet hij borden en geel/groene stickers in de juiste richting. Als we de Heinis bereiken blijven we op het asfalt en voor we het weten zien we de gele M weer. Voor de Mac nemen we afscheid van de medewandelaars en gaan wij onze eigen weg terug naar de Pettelaarschans.

Als we weer op temperatuur zijn lopen we weer tegen de 8 kilometer per uur en wij worden aan en nagekeken alsof wij iets bijzonders zijn, nee hoor wij gaan naar de beloning. Bij het Hart van Brabant nemen wij onze beloning in ontvangst en genieten we van het uitzicht.P1010292 Als we even later langs de boom van Joris lopen en de geur van verbrand hout zich mengt met onze transpiratieluchten nemen we de kuierlatten weer en verdwijnen richting de Pettelaarschans. Resultaat van vandaag: 36 kilometer gelopen, goed tempo, veel gelachen, leuke gesprekken, hoog clubgevoel………..enuhh laten we het nog een keer doen…oeps…dit is eigenlijk niets voor Wandelmaat en El Caminante …..maar het had wel iets…..of is dat gewoon Bossies!!

15-12-2012 Van Vught naar Spoordonk via het Pelgrimspad

Als Wandelmaat en ondergetekende op vrijdagavond contact hebben over wat te gaan belopen in het weekend, herinnert Wandelmaat mij er aan dat ik voor de volgende dag de route zou aandragen. De diverse wandelkalenders hebben geen mogelijkheden kijkende naar loopafstanden en reisafstand. Als ik aangeef dat we elkaar ontmoeten bij de Bernadette kerk in Spoordonk, zijn we al eerder gestart, heeft wandelmaat genoeg informatie.  07:30 zien wij elkaar in Spoordonk en maak ik wandelmaat duidelijk dat dit ons eindpunt wordt, we hoeven alleen maar een startpunt te vinden en daar naar toe gaan,. We besluiten dat ons startpunt de Isabella Kazerne in Vught gaat worden en gaan op weg. We maken gebruik van het boekje Pelgrimspad deel 2 of te wel Lange-Afstand-Wandelpad 7-2, van ’s-Hertogenbosch naar Maastricht en beslaat een reisafstand van 250 Km.P1010236

Als we de auto geparkeerd hebben gaan we bij de voormalige kazerne op zoek naar de rood-witte markering. Al snel vinden we de eerste aanwijzingen en als we de staprichting hebben bepaald gaan we vergenoegd op stap. Op de Vughtse Heide hebben we een Déjá Vu  en blijkt dat we terug zijn op het zelfde pad, gelukkig weet Wandelmaat de weg en maken wij een eigen stukje route. We komen langs Kamp Vught en dat had ik eigenlijk niet willen missen. Als we even later de route weer oppakken stappen we eerst richting Helvoirt om vervolgens richting Esch te gaan. De rood-witte wegwijzers laten ons hier en daar in de steek maar dankzij het boekje en de ANWB paddenstoelen stappen we gestaag richting de Essche Stroom om deze op afstand te volgen. De ondergrond waar we op stappen is divers en dankzij de weergoden hier en daar zeer moeilijk begaanbaar maar ach “je bent jong en je wilt wat”.P1010243 Als we Haaren naderen hebben we eigenlijk wel zin in koffie maar we maken de verkeerde keuze en stappen richting Kasteel Nemerlaer waar het niet naar koffie rook.  We stappen over de Nemer, de Essche Stroom en de Rosep, beide riviertjes monden uit in de Essche Stroom en hier gaat het mis. Het is even niet duidelijk waarlangs en we besluiten rechtdoor te gaan, helaas hadden we af moeten slaan, een andere wandelaar, met een betere kaart helpt ons aan een alternatief en wij vinden niet later de rood-witte markering die ons over de Kampina zal loodsen.  De panorama’s die wij voorgeschoteld krijgen zijn prachtig en wij vragen ons af hoeveel stappers vandaag op het Pelgrimspad rond stappen. Niet wetende dat we bij de volgende rustplaats twee wandelaars tegenkomen die dezelfde richting gaan als wij en die ook bij het Belvers Ven problemen hadden. Wandelmaat voelt zich nu helemaal een Pelgrim omdat hij soortgenoten heeft ontdekt. Na een vriendelijk afscheid gaan wij ons weegs en stappen richting de Beerze. Op de Beverdonksedijk missen we een afslag, rood-witte stickers waren al eerder verwijderd en ook nu nemen we een detour  om weer terug te keren op het oorspronkelijke pad. We kennen hier een beetje de weg en de toren van Bernadette is al in zicht. We lopen langs de vistrappen en bereiken de Watermolen waar naast de kerstmarkt ook onze beloning gereed staat.P1010254 De afgelegde afstand vandaag is dertig kilometer en het weer werkte geweldig mee. Volgende keer zullen we dus starten in Spoordonk en eindigen we ………… wie weet.

02-12-2012 Rondje Den Bosch West (knooppuntenwandeling)

De wekker weet het…El Caminante moet opstaan….vandaag geen georganiseerde tocht, nee vandaag zijn wij mannen met een missie…. Ik kijk naar buiten en de regen tempert mijn motivatie, okay, okay, dan pas ik mijn outfit maar aan. Vandaag zou ook el caminante zich in een heuse runnersbroek, gekocht voor de Bossche 100, hijsen en gewoon bij daglicht ermee buiten lopen. Het weer gooit roet in het eten en ik besluit toch te kiezen voor een ruim zittende waterdichte en over mijn goretex vallende wandel broek. Wij hebben ons aangemeld voor deze missie, geheel vrijwillig en ik heb er eigenlijk wel zin in. Voor WSV de Bossche Vierdaagse gaan wij een wandelknooppuntentocht nalopen om de ongerechtigheden aan de kaak te stellen.  Wandelmaat heeft alles voorbereid en als wij elkaar ontmoeten bij station oost in Rosmalen heeft hij zelfs een vergroting van de route bij. Het vinden van de eerste aanwijzing vraagt wat speurwerk maar al snel zitten we op de route naar Orthen.   Zoals altijd hebben we een goed tempo en een geanimeerd gesprek tot we erachter komen dat we toch iets gemist hebben. We lopen tegen de richting in terug en zien al snel waar wij een aanwijzing gemist hebben. Na dit op de gevoelige plaat te hebben vastgelegd gaan we verder en als we Oud Orthen uit lopen en door een stukje natuurgebied worden geloodst zijn de extra meters alweer vergeten.  We kruisen de A59 en stomen op naar Treurenburg waar ook wat verwarring ontstaat. Ondanks de dreiging van de weergoden zijn er veel runners onderweg en enkele runsters kunnen onze goedkeuring zeker wegdragen….P1010203 Op Bokhoven nemen we even een korte break en zetten we “het Veerhuis” compleet op stelten. De andere twee gasten halen ons even later op hun racefiets in en spoeden ons vooruit richting het Engelenmeer.  Als we goed en wel het natuurgebied betreden hebben zien we een groepje vogelspotters en ik moet zeggen dat hun energie gelukkig niet op ons afstraalde daar wij anders deze tocht niet tot een goed einde zouden hebben gebracht.  De geiten die even verder op lopen te grazen zijn duidelijk levendiger maar net zo min in ons geïnteresseerd als de vorige groep. Ik verdenk Wandelmaat zijn outfit van deze reactie van onze omgeving maar als we even later zien dat hele volksstammen er zo bij lopen trek ik de schuld toch meer naar mijzelf. Als we het natuurgebied uitstappen dan zijn we even de weg totaal kwijt.  Pijlen wijzen van en naar de A59 en wij geloven dit niet en passen de route op gevoel aan. Achteraf blijkt dat we de pijlen wel hadden moeten volgen maar het is voor ons nog steeds niet logisch.  Na het Engelenmeer gaat de tocht richting Vlijmen en na wat verwarring belanden we uiteindelijk op de Moerputten en de Moerputtenbrug.P1010216 De tocht is echt een genot en de afwisseling van uitzicht en ondergronden zien wij als beloning voor onze missie van vandaag. Het laatste gedeelte gaat door het centrum van ’s-Hertogenbosch, hier horen wij een gesprek tussen een opa en zijn kleinkind. Hij wijst naar een vlaggetje met een paard erop en vraagt “is dat zwarte piet”  neeh, is dat “sinterklaas”?? NEE opa dat is een paard…wil jij dat je kleinzoon straks alle paarden ZWARTE PIET noemt…wat ben jij voor een opa..ze zouden je moeten……..enigsinds geirriteerd lopen wij langs de IJzeren vrouw terug naar station oost en zijn content over deze mooie afsluiting van een super tocht. Het is koopzondag in Den Bosch en ik ben blij dat ik niet in mijn strakke runnersbroekje loop, het is voor mij echt te licht…..ik ga eerst nog wel ’s-avonds oefenen….

18-11-2012 Blubbertocht OLAT Boskant

De buren, zij weten het….je kunt el caminante geen groter plezier doen dan hem een paar keer per nacht wakker maken. Naast burengeluiden hoor ik ook nog wat anders….regen….@#$%^@#$…in combinatie met de kennis van de organiserende wandelvereniging beloofd dit weinig goeds voor vandaag. Ik besluit mijn Goretex Meindl’s aan te doen en naast mijn Merino schaap ook maar een windstopper en ik check mijn heuptas op de aanwezigheid van een regenburka. Het regent licht als ik mij naar Boskant spoed, jawel gemeente Sint Oedenrode, the home of OLAT. Wandelmaat wacht al op me en binnen zitten Willy en Rian al aan de thee. Na wat gesteggel over  het transferbedrag worden we onder voorwaarden lid van deze geweldige club en gelukkig voor voorzitter Joop wisten we toen nog niet wat hij vandaag voor ons in petto had. Wij mogen zoals gewoonlijk exact om acht uur starten en onze schone stapschoenen gaan meteen op full speed. Nee, geen regenburka gewoon stappen en voor we het weten zitten we tot onze enkels in de modder. Een plots overstekende tak brengt el caminante aan het wankelen en ik zie het modderpad wel van heeeeeel dichtbij. Voordat wandelmaat zijn camera kan trekken sta ik al weer en kijk om mij heen wie het allemaal gezien hebben… Even later bereiken we de eerste wagenrust op zes komma vier kilometer en heeft iedereen wel iets positiefs te zeggen over de route tot nu toe… We gaan verder en na wat asfalt moeten we er echt weer aan geloven, mijn Meindl’s hebben de neiging toe te geven aan de zuigende kracht van de modder en de glijfactor is erg hoog. Wandelmaat probeert mij op te vrolijken door te zeggen dat de Bossche 100 nog een graadje erger is….leuk hoor! Na veertien komma twee kilometer ploeteren komen we bij de eerste caférust die we links laten liggen en we verdwijnen over een prachtig bospad welke later Boslaan wordt. De tweede caférust moet ik echt even nemen en na een colaatje gaan wij weer verder richting Sint Janspontje en ja hoor door de modder. De laatste wagenrust lijkt niet op de juiste afstand te staan maar dat deert ons niet de soep is goed en we zijn bijna terug bij daar waar we gestart zijn. En dan… de finish in zicht en als we binnen komen zit voorzitter Joop BREED lachend achter de inschrijftafel..alleen…hij wil duidelijk genieten van het moment…vet onder de modder melden wij ons af en dan realiseren we dat voorzitter Joop nu ook onze voorzitter Joop is …. Tot de volgende “slippery when wet” OLAT wandeltocht Joop….. en eenmaal thuis blijft de modder van mijn schoenen aan mijn handen plakken en ik denk…. Waarom geen postzegels verzamelen…..

11-11-2012  Winterserie Tilburg

Na enkele weken geen lange afstanden en dus ook niet met een hogere snelheid te hebben gelopen heb ik vandaag met wandelmaat een veertiger gepland.  Ook Wilma en Jan hadden mij al gepolst voor deze tocht. Dus vanmorgen vroeg uit bed, alhoewel de start pas om negen uur is, wandeloutfit aan en vort met de geit…ik heb er zin in! Het is kwart over acht als ik in Tilburg aankom, jawel de Hart van Brabant winterserie is weer begonnen, vijf minuten later zijn ook Wandelmaat en Wandelbroer gearriveerd en gezamenlijk betreden we Boerke Mutsaers. Wilma en Jan zitten al te wachten en al snel hebben we een geanimeerd gesprek. De zaal loopt gestaag vol en even later komt ook de uitbaatster zelf een kijkje nemen, waarschijnlijk of wij al binnen zijn…..

Om exact negen uur mogen onze stapschoenen naar buiten en gaan wandelmaat en ondergetekende het wandellegioen in hoog tempo voor.  Deze veertig kilometer zijn tevens een test voor de nieuwe zooltjes in mijn Meindls en ik hoop dat ik hiermee het brandende gevoel kwijt ben.  We lopen langs herkenningspunten van een vorige tocht en steken al snel de Gilzerbaan over en als we na zo’n zeven kilometer het Keuterstraatje inlopen zien we de vertrouwde wagenrust al staan. We verdwijnen al snel in de bossen alwaar ons drassige bodems wachten.  Al snel worden we door enkele snellere medewandelaars ingehaald en staan we even later gebroederlijk bij de tweede wagenrust op achttien kilometer.  Na de thee duiken we wederom de bossen in en als we er weer uitkomen ontwaren we voor ons Hilvarenbeek en achter ons Wilma en Jan.  Het hoge tempo en mijn lage energie voorraad beginnen hun tol te eisen en dat resulteert in een lager tempo. De blijdschap is groot als we op vierentwintig kilometer een soepje kunnen eten bij de Wiegelaar. Ondanks de soep  krijg ik het tempo nog niet te pakken en wandelmaat probeert het moreel op te krikken.  We bereiken de wagenrust op tweeëndertig kilometer zonder  kleerscheuren en/of ingehaald te zijn en bereiden ons voor op de laatste tien kilometer. Wandelbroer stuurt een smsje over zijn uitzicht en dat maakt dat ook wij een hoger tempo gaan lopen en  zelf de verkeersborden brengen ons niet van het ingeslagen pad af. Uiteindelijk draaien we de Conservatoriumlaan op en ontwaren wij de contouren van Boerke Mutsaers. Als we binnen komen worden we verwelkomt door Wandelbroer en Wilma en Jan. Het pilsje is een echte beloning en  als de nootjes op tafel staan wordt het weer  zo ouderwets gezellig dat ook de uitbaatster niet kan weg blijven. En als we gaan moet ik wel beloven dat ik ook volgende week van de partij ben als OLAT weer een tocht heeft…..okay CU

21-10-2012 Rugzaktourist

Als ik wakker wordt is het nog behoorlijk donker, als ik naar buiten kijk zie ik dat het wel droog is en dat er geen al te grijze wolken boven mijn boomhut drijven. Besluit is snel gemaakt om niet naar Sterksel (Olat tocht, sorry Joop) te gaan maar een eigen tochtje in te plannen. Het idee is om met een omweg naar Heeze te lopen en via de Strabrechtse heide weer terug naar mijn woonstede. Materiaal keuze is vers twee, ik kies mijn Lowe Alpine rugzak die mij moet gaan verzellen op de tocht naar Santiago en ga hem bepakken zodat ik aan hem kan wennen. Het wordt de eerste keer dat ik deze 65-80 liter rugzak daadwerkelijk uit ga proberen en prop hem vol tot een gewicht van negen komma acht kilo. Alles wordt dichtgesnoerd en ik ben klaar voor vertrek. Ik neem het pad langs het spoor en de manege richting Waalre. Bij P-21683 ga ik over het asfalt pad richting Heeze. Als ik richting de Sandermannen loop zie ik enkele wandelaars met een redelijk hoog tempo en even later ontwaar ik een o’zo bekend Olat bordje, ja hoor Olat stuurt zijn wandelaars ook door deze omgeving vandaag. Als ik het bordje 123 ontwaar geef ik Wandelmaat een belletje, “Hé Jack waar ben je….” Wandelmaat is pas bij 75 en dus zullen wij elkaar niet zien. Echter, ik besluit een gedeelte tegen de stroom in te lopen en ik zie wel waar ik uit ga komen. Goed en wel heb ik de pas er in kom ik Ruud Horst tegen. Ruud is zeer verbaasd mij hier te zien en aangezien hij Jack al had gezien wist hij dat ik niet met hem mee liep. Na even bijgekletst te hebben gaan wij ieders ons weegs en goed enkele meters verder kom ik een wel heel bijzonder iemand tegen. De mysterieuze man van de Strabrechtse heide en van Bornem, WIE IS DIE MAN…… Al snel wordt het duidelijk dat hij bij het groepje van Rudolf hoort en we hebben een geanimeerd gesprek, helaas ben ik weer vergeten te vragen  hoe zijn naam is maar ach we zien elkaar vast weer. Ik loop weer vrolijk verder, ik heb totaal geen last van de bijna tien kilo en mijn rugzak kliert nergens, m.a.w. geen knellingen of vervelend schuren en het gewicht zit echt op mijn heupen perfecte keuze moet ik tot nu toe vaststellen. Als ik even later weer meer Olat wandelaars ontwaar zie ik ook enkele bekende gezichten. Plots duiken Wilma en Jan op uit de bosjes en zij geven aan dat Wandelmaat kort achter hun zit. Oké, plan verandert in wachten op wandelmaat…en ja, hoor samen met Willy (Wandelervaring) komt ook Jack uit de bosjes.  Nee, heren ik loop niet met jullie mee ik ga de andere kant op en ik vervolg mijn weg richting Heeze. Als ik Heeze door ben en richting Geldrop loop kruis ik nogmaals wegen met Wilma en Jan die onderweg zijn naar de manege in Heeze. Ik vervolg mijn pad en na ruim twintig kilometer doe ik mijn rugzak weer af en ben tevreden over de rugzak en de tocht. Ik heb vandaag wel geleerd dat tegen de stroom in leuker is dan met de stroom mee, je ontmoet veel meer wandelaars…

14-10-2012 Op de koffie bij Mie Pils

Vandaag is het zo’n mooi weer dat ik besluit toch even de benen te strekken. De keuze valt vandaag op mijn Lowa stapschoenen (cat.B) en een tochtje naar de Hut van Mie Pils (Waalre). Als ik buiten kom is het nog frisjes maar mijn schapen fleece blijkt een goede aanvulling op mijn wandelgarderobe. Al snel vind ik het ritme dankzij mijn vrienden van Metallica en loop ik het Emopad op om de afslag richting sauna te nemen. De spoorlijn hou ik aan mijn linkerkant en even later hoor ik de auto’s boven over mij heen razen. Ik kies ervoor om na de manege  het geasfalteerde fietspad te nemen en stoor mij onbewust aan de voorbij razende mountainbikers.  Zij hebben deze hobby speciaal om offroad te kunnen en mogen rijden en als ik op een fietspad loop met daarnaast een breed zandpad, kiezen ook zij allemaal het verharde fietspad…. Snap jij het nog??  Het weer is geweldig en al snel begint de zon door te komen en maakt de herfstkleuren nog prachtiger dan ze al zijn ook Triggerfinger klinkt ineens zonniger.

Herfst op de Leenderheide…

Ik blijf het pad over de Leenderheide volgen langs het kleine Huisven en besluit een afslag naar links te nemen in plaats van rechts aan te houden….helaas, drie kilometer later bereik ik de Hut van Mie Pils en bestel ik een kopje koffie.

Hut van Mie Pils

De terugweg heeft geen verrassingen voor mij in petto en onder het genot van Mumford & Sons besluit ik de spoorweg tot in Geldrop te volgen om vervolgens langs de molen weer naar huis te keren. De hond die te weinig aandacht van zijn roddelende baasjes krijgt ziet in mij een geweldige kans om zich van zijn minst beschaafde kant te laten zien…dat doet ie anders nooit..staat op het gezicht van de roddeltantes te lezen en ik denk dat het wel aan mij zal liggen.. Afijn toch nog 15 kilometer op de teller.

Datum:  29-09-2012    Plaats: Velp   Organisatie: Atag  Naam: Atag Posbankloop

Zaterdag 29 september, vandaag kan ik uitslapen, Wandelmaat en ondergetekende hebben geen wandeling gepland…althans niet een waar we vroeg voor ons bed uit moeten. Als ik om acht uur het dekbed aan de kant schuif gaan mijn gedachten naar de Posbank wandeltocht die we vanavond en vannacht gaan lopen. Vijfenzestig kilometers staan er op het lijstje , met een mogelijke uitbreiding van vijftien kilometer, als onderdeel van de lange afstand wandeltochten . Het word dus of alleen een nachtmars of onze eerste Kennedywalk….

Bij het opstaan merk ik dat ik onrustig ben, de weersverwachting wordt steeds beter  en dat brengt me aan het twijfelen (wat overigens niets voor mij is…)en ik besluit Wandelmaat te bellen. We komen tot de slotsom dat we starten in lang en dat we geen extra kleding meenemen. Als ik mijn broek aan het waxen  ben besluit ik niet mijn schaap met lange mouwen maar een quick dry shirt met korte mouwen onder mijn windstopper  aan te doen omdat ik bij een buitentemperatuur van vijf graden mijn jack wel aan zal willen houden. De schoen keuze is ook duidelijk, Meindl’s met Gore-Tex en samen met mijn gewaxte broek moeten zij garant staan voor droge voeten als de weergoden toch iets anders besluiten.

Als wij om iets voor zevenen de Hogeschool binnen lopen is het nog rustig en worden we vriendelijk ontvangen door de bemensing van het startbureau en als Martin ons even later een kop koffie aanbied dan nemen ook wij ons gemak ervan. Langzaamaan druppelen de wandelaars binnen en de Kennedywalklopers zijn herkenbaar, zij zeulen grote tassen met verschoning mee en Wandelmaat en ondergetekende kijken elkaar eens aan….wij hebben voor onze vijfenzestig kilometer alleen ons heuptasje bij ….wel met een schone zakdoek en een gummetje….

Startbureau…

Na wat plichtplegingen mogen wij naar buiten waar de oldtimer bluswagen klaar staat om driehonderdvierenveertig stapschoenen, om half tien precies, voor te gaan naar de outskirts van Velp van waar af de stapschoenen de duisternis in verdwijnen. Al achter de bluswagen vindt de eerste selectie plaats en het kopgroepje waar wij nu in lopen zal elkaar vaak zien deze nacht. Voordat we het viaduct onder door gaan stop ik snel voor een gieleke en moet vervolgens alle zeilen bij zetten om op de IJsseldijk weer aan te haken bij Wandelmaat. De toon is gezet en al snel wordt duidelijk dat snelheid geen punt van discussie is. We moeten even wennen aan de pijlen, niet zo duidelijk van een afstand, en de andere vormen van bewegwijzering, namelijk de waxinelichtjes en vuurpotten, die geweldig blijken te werken en al van ver worden waargenomen. Op de IJsselbrug zien we de vuilverbrandingsoven en IKEA Duiven. De eerste rust post  naderen we al snel, na een kleine zeven kilometer worden we ontvangen bij de Manege door, jawel hoor, de Brandweer.  Onder luid gejuich stappen wij, na een eerste bekertje ranja, de IJsseldijk weer op en verdwijnen we in hoog tempo de nacht in richting Horsterpark.  De wegen en paden zijn met zorg uitgekozen en vormen dan ook geen problemen, zij het dat het lampje op mijn voorhoofd regelmatig bij moet lichten. Voordat we afslaan voor de rust bij Scouting Duiven dreigt het groepje voor ons verkeerd te lopen maar dat is snel gecorrigeerd en zo zitten alle “bekenden” toch nog gezellig  bij dit prima rustpunt. Als we weggaan bij de Scouting lopen we met z’n vieren verkeerd en moeten we op onze schreden terug komen, gelukkig vinden we de aansluiting weer met de andere stappers en krijgen we bij Rhederlaag nog een versnapering aangeboden. Ondertussen worden mijn voeten weer erg warm en voornamelijk mijn linkervoet voelt niet super aan, gelukkig is de volgende stop over een kleine vier kilometer. Bij de Brandweer Giesbeek gaan de hartige broodjes ei als zoete broodjes over de tafel maar ik heb meer aandacht voor mijn onderdanen en besluit mijn schoenen nog wat losser te strikken.

Broodje EI…

In Angerlo, na ongeveer vijf kilometer, is de eerste controle en mijn voeten voelen goed nog even een energiedrankje naar binnen werken en dan…yip, snel door naar Doesburg. In Doesburg weten ze waar Abraham de mosterd haalt maar ook de Brandweer Doesburg weet dat en ze weten ook wat gastvrijheid is en zo mogen we ook hier in de kazerne na negenendertig komma twee kilometer van een goed verzorgde rust genieten. Ik heb ondertussen mijn tactiek aangepast en ga over op het drinken van water, al die “zoete” drankjes geven een onrustig gevoel in mijn maag en dus… De volgende stop is bij Brandweer Dieren waar Wandelmaat zijn soep aanlengt met koud water om weer snel op pad te kunnen en als ik mijn tweede bekertje water heb genuttigd ben ik er ook klaar voor. Voor ons gevoel liggen we redelijk in pole position en dat wordt onderstreept bij de volgende controle bij Sportclub EDS. Als tweede en derde laten wij ons controlekaartje controleren en wij krijgen de mededeling dat we te vroeg zijn voor de versnapering…uhh okay… en we gaan verder. We maken de oversteek over de IJssel onder het toeziend oog van de volle maan die ons zeer gunstig gezind is en we weten dat we nu een en twee zijn in het stapperslegioen dat deze nacht trotseert. In Rheden worden we verrast door een stapper die plots achter ons opduikt. Hij was al eerder opgevallen door zijn specifieke loopje. Als we even later gedrieën de Valkenberg opklimmen maakt hij zich al snel los van ons en zijn wij weer nummer twee en drie. De Brandweer in Rheden heeft voor Wandelmaat een broodje worst en voor mij…ja hoor…twee bekertjes water. Vanuit Rheden gaan we de lange IJsselsingel en later de ook lange Brinkweg op om vervolgens  een ontzettend lang fietspad langs de provinciale weg  om uiteindelijk de laatste rust te bereiken op zestig komma zes kilometer. Een blik in de achteruitkijkspiegel leert ons dat er niemand direct achter ons aankomt en wij bedanken de brandweermannen en gaan voor de laatste vijf kilometer. Deze laatste vijf kilometer manifesteren zich als klimmen, dalen, klimmen, dalen en nog eens klimmen en dalen voordat we uiteindelijk Larenstein bereiken waar we weer hartelijk worden ontvangen. We zijn als tweede en derde binnengekomen en nee wij gaan de extra vijftien kilometer niet lopen, mijn voeten hebben duidelijk behoefte aan rust en verzorging…..als we even later met nummer een zitten te ontbijten verteld hij dat de laatste vijftien kilometer echt over de Posbank gaan en dus veel klimmen en veel los zand….dus nogmaals nee, bedankt.

Al met al een hele mooie goed verzorgde tocht en natuurlijk komen wij volgend jaar terug voor….de Kennedywalk!

Afstand: 65,4 KM            Starttijd:   21:30 uur        Finish:  07:15 uur                      Gem. Snelheid: 7,1 km/u

Tocht verloop…

Datum:  23-09-2012    Plaats: Groesbeek (NL)   Organisatie: WiV  Naam: Euregio Vrijheidswandeling

Vorig jaar hebben wandelmaat en ondergetekende de Euregio vrijheidswandeling in Groesbeek (NL) voor de eerste maal gelopen. Toen was de maximale afstand nog tweeënveertig kilometer en werd er gestart vanuit het centrum van Groesbeek (NL). Wij hadden toen net de Nachtwandelmarathon in Haaksbergen onder onze stapschoenen door laten gaan en vonden dit wel een leuke after party.  Dit jaar had de organisatie besloten de tweeënveertig kilometer tocht te schrappen vanwege te weinig deelnemers het vorige jaar. Wij zouden vandaag voor de vijfentwintig kilometer gaan omdat wandelmaat nog verplichtingen had.  Het startbureau was vandaag in de Wijnhoeve “de Heikant” waar wij vorig jaar een rustmoment hadden. Eenmaal aangekomen in de Cranenburgsestraat waren de weergoden druk bezig ons te overtuigen dat het een mooie dag zou worden ondanks dat de temperatuur schommelde rond de zeven graden.

Purple haze….

Even later maakten ook wandelmaat en wandelbroer hun opwachting en was het wachten op het startsein. Wel is het goed te zien dat er jonge mensen in de organisatie van een wandelvereniging kunnen zitten en het ook nog leuk vinden. De start was iets voor acht uur en de neuzen van onze stapschoenen gingen richting Duitsland en wij er achteraan…De omgeving was schitterend en het feit dat er ook een mountainbike tocht was deed hier niets aan af. Na ongeveer zeven kilometer bereikten we “et achterhues” in Frasselt(D) waar wandelvriend Ben, ik loop al zoveel dat ik ook eens wat voor de organisatie wil doen, onze eerste knipjes in het controle kaartje gaf. Hierna vertrokken wij voor de lus richting Nütterden(D) om weer bij Ben, ik loop al zoveel dat ik ook eens wat voor de organisatie wil doen, ons tweede knipje te halen.

Operatie “Veritable”

Als we over het zandpad richting de Zevenheuvelenweg lopen komt er een legervliegtuig over om uiteindelijk een tiental parachutisten boven  ons te droppen.  Nog onder de indruk van deze show draaien we de Zevenheuvelen weg op en voegt wandelbroer , die de twintig kilometer loopt, zich bij ons.  Gedrieën stappen we via het Nationaal Bevrijdingsmuseum en het centrum van Groesbeek (NL) richting Wijnhoeve “de Heikant” waar we weer hartelijk werden ontvangen.  Een mooie tocht, alhoewel de tweeënveertig van vorig jaar zeker mooier was maar ach…..een kniesoor…

Afstand: 25 KM            Starttijd:   8:00 uur        Finish:  11:52 uur                      Gem. Snelheid: 7,3 km/u

Tocht verloop

Datum:  15-09-2012    Plaats: Millingen a.d. Rijn   Organisatie: SR&TR  Naam: Drie Veren Wandeltocht

Nadat el caminante vorige week verstek had laten gaan zou hij deze week wel act de préséance geven om zijn kilometerstand weer op te hogen. Wandelmaat begon al vroeg in de week berichten te stalken over Drie veren en ik dacht dat hij iets goeds had gedaan en daarvoor drie veren in de daarvoor bestemde plaats had gekregen…. De werkelijkheid was anders hij bedoelde de Drie Veren Wandeltocht die vanuit twee plaatsen zal starten en hij had de keuze gemaakt voor Millingen aan de Rijn. Millingen aan de Rijn deed bij mij wel een lampje branden, daar waren een goede week geleden nog drie mensen vermoord…dus toch weer een dodentocht zal ik maar zeggen…. Onderweg naar Millingen komen we langs bekende plaatsen en wegen, bekend van de Poldermars die elk jaar start vanuit Ooij. Ik hoop dat we niet deze bekende hoek gaan bewandelen en dat we ver genoeg van Beek en Ubbergen zijn om aan de voet van de heuvels te blijven, ach we zullen wel zien. Eenmaal in Millingen aan de Rijn blijkt de Gelderse Poort op de Rijndijk hermetisch gesloten, zelfs het gebak in de vitrine leek naar lucht te happen. Als even later de bemensing van het startbureau geheel in de stijl van de wandeltocht per veer arriveren kunnen we inschrijven. De uitspanning blijft echter gesloten en zonder koffie gaan we de boot op. De zon laat zich al voorzichtig door het wolkendek zien en dat geeft de mogelijkheid om mooie plaatjes te schieten.

Het beloofd een mooie dag te worden…

De routebeschrijving is een schitterend stukje drukwerk en geeft ons de indruk dat er niet gepijld is, de werkelijkheid is ook hier weer anders, aangekomen op de andere oever blijkt de route ook perfect gepijld te zijn. Als we bij de jachthaven even het verkeerde pad volgen verliezen we tijd en terrein maar dat maken we even later weer ruimschoots goed en lopen we weer fier vooraan. De wandeling is tot nu toe zeer afwisselend, dijk, water, uiterwaarden en dwars door de bebouwde kom. Door het natuurgebied de Geuzenwaard gaan we richting Lobith en draaien dan af richting Elten. We laten de rust links liggen en gaan de Ossenwaard in richting Herwen, dit is een prachtig pad met mooie waterpartijen aan de rechterkant en akkerbouw aan de andere zijde. Als we halverwege het pad zijn denken de weergoden ons aan het schrikken te maken met wat gespetter maar wij vervolgen onverschrokken onze weg en de goden geven het ook snel weer op. Via de Pannerdensedijk komen we aan in het dorpje Aerdt en mogen we vervolgens de Aerdtsedijk op en deze lange dijk gaat over in een even lange Deukerdijk . Als we de Rijndijk opdraaien missen we een pijl en lopen we op gevoel door, achterna geroepen door een andere wandelaar, al snel zitten we weer op de route en blijkt de roepende wandelaar een bekende. We lopen even met de wandelaar uit Velp, voorheen Arnhem, op en wij vernemen dat hij weer taxichauffeur is, voorheen iets anders en daarvoor taxichauffeur, dat hij een Vos had gezien een levende, voorheen alleen een dode, dat we naar de lage weg moeten, voorheen hoge weg en allerlei andere interessante informatie. Als we het startbureau van Pannerden bereiken laten wij onze controlekaart afstempelen en de man geeft aan dat hij ook ons wandelboekje kan afstempelen, dit doen ze niet bij het eindpunt, vervolgens vult hij alles in kilometers gelopen en telt deze op bij de vorige stand. Ik ben bang dat wandelmaat hier thuis problemen mee gaat krijgen, dit is normaal het werk van wandelvrouw…..tja….

Eenmaal weer op weg naar het tweede veer moeten we een lange brug over en dit was gelukkig niet de Brugweg en konden we er gewoon over.

Brug is er nog…..

De overvaart stelde niet echt veel voor en eenmaal op de andere oever gingen wij een lus voor de veertig kilometer in. Het einde van de lus bracht ons op de waaldijk waar wij zicht hadden op het laatste veer en deze zag er spectaculairder uit dan de vorige. Met hoge snelheid en manoeuvrerend tussen de grote, echt grote, schepen door bracht de Turkse schipper zijn Halve Maan en ons veilig naar de Millinger Theetuin. We worden door het prachtig natuurgebied gedirigeerd van de Millingerwaard in de Gelderse Poort waar de natuur zijn gang weer mag gaan. Hier komen we oog in oog te staan met Galloway runderen die met hun begrazing de open structuur van het landschap in stand houden. De Konikpaarden hebben we niet gespot wel veel vrouwelijke wandelaars die ons vreemd genoeg tegemoet liepen. Als we de Weverstraat in Kekerdom in lopen heeft wandelmaat het idee voor een kleine versnapering en nemen we even ons gemak. Na wat lange straten met veel verkeer bereiken we de bebouwde kom van Millingen aan de Rijn weer en al snel zien wij de Gelderse poort. Vol verbazing kijken wij elkaar aan dit is geen veertig kilometer, of zou er nog een lusje voor ons inzitten……Nee, dit is echt het einde van deze schitterende tocht. En als we even later genieten van onze beloning is bijna alles vergeten…..

Relativerend…

Eenmaal thuisgekomen begrijp ik waar het ongemak aan mijn linker hak vandaan komt, mijn wandelsok zit dubbel en heeft een kleine blaar veroorzaakt. Ik dacht dat het zooltje lag te klieren maar ik had gewoon even moeten kijken onderweg. Pech…alhoewel…ik heb er nu geen meer last van….

Afstand: 40 KM            Starttijd:   8:00 uur        Finish:  13:25 uur                      Gem. Snelheid: 7,1 km/u

Verloop tocht

Datum:  02-09-2012    Plaats: Nijnsel   Organisatie: EJOS  Naam: WSV EJOS

De zomerzonnewende is nog niet voorbij, of is zonder mijn weten overgegaan in de winterzonnewende…hoe het ook zij, mijn onderbuurman en zijn vrienden weten mij ook een groot deel van vannacht wakker te houden…ach ja de jeugd zullen we maar zeggen. Gelukkig hebben we vandaag een tocht die start om negen uur en die maar twintig kilometer lang is. Deze wandeltocht zal ik gaan stappen op mijn nieuwe loopschoenen en dan is twintig kilometer prima. Ik besluit om op tijd te vertrekken en als ik de startlocatie nader denk ik…hier ben ik verkeerd..dus wandelmaat bellen. Ja rij maar door ik zit al binnen ??? als ik de hoek om kom zie ik daar wandelbroer en weet ik waarom ik wandelmaat zijn vervoermiddel niet kan ontwaren. De start was bij de boogschutters vereniging  en het was nog rustig, althans wandelmaat was minder rustig…ik begreep vrij snel dat hij op zijn wandelvriend Willy aan het wachten was die Diekirch – Valkenswaard gelopen heeft. Na wat aandringen vertrokken we dan toch. Als we afbuigen en een graspad oplopen denk ik dat dit een goede ontgroening is voor mijn Asics en langzaam aan worden mijn sokken vochtig om al snel nat te worden. Als we een weiland oversteken herken ik de omgeving van een eerdere OLAT tocht niets dat dit iets uitmaakt voor het vochtgehalte in mijn loopschoenen.

Tja, wat zal ik zeggen…..

Als wij in het Vresselsebos mountainbike paden ontwaren spreken we elkander aan….wij hebben niet zo’n goede ervaring met ATB paden. Ook deze keer gaat het mis en als we weer op de route zitten weten we dat er behoorlijk wat Jopies aan gaan komen. Nadat we door een andere wandelaar in de goede richting gezet worden gaat het echt fout. Pijlen zijn echt bewust verhangen en dat resulteert in een onbegaanbaar pad en…jahoor….natte schoenen, bijna tot mijn enkels in de shit. Als we teruglopen zien we dat de pijl echt verkeerd hangt en wijzigen dit om even later een zelfde situatie tegen te komen. Als we ook de volgende pijl gecorrigeerd hebben lijken we weer op de pijlen te kunnen vertrouwen en gaan we richting de finish waar Wandelbroer al zit te wachten.

Deze pijl hing wel goed!!

Als we aangeven bij de organisatie dat we pijlen verhangen hebben en als dat bevestigd word door een andere wandelaar worden we onmiddellijk disciplinair gestraft met een zelf gekocht pilsje. Mijn schoenen zijn niet meer te redden en ik ben me nu aan het beraden of ik ze ceremonieel zal verbranden of proberen te reinigen, ze liepen wel goed….dus ?

Voor ik ze verbrand….

Afstand: 20 KM            Starttijd:   9:00 uur        Finish:  11:35 uur                      Gem. Snelheid: 7 km/u

Verloop tocht

Datum:  01-09-2012    Plaats: Oosterbeek   Organisatie: PSV Renkum  Naam: 66e Airborne Wandeltocht

Om de afspraak met wandelmaat te halen riep de wekker mij om half vijf. Nou was dat geen probleem de nacht was toch onrustig. Vandaag gaan wij de Airborne wandeltocht in Oosterbeek lopen en ik had aan vorig jaar geen super herinneringen, althans aan de laatste elf kilometer. Daar boven op natuurlijk het hete voeten verhaal en dan is de onrust van binnen compleet. Wij waren natuurlijk veel te vroeg in Oosterbeek maar hadden wel een perfect plekje voor de auto. Het enige dat niet klopte was de temperatuur en daar waren we dus ook niet echt op gekleed….ach kleinigheidje. Na het inschrijven mochten we in de startkooi en na een, gelukkig, korte toespraak werden we gescand en mochten we aan onze veertig kilometer stappen beginnen. Toen eenmaal de van Limburg Stirumweg was bereikt leken de kaarten geschud en liepen wij met z’n drieën, Marco uit Helmond had zich bij ons gevoegd, richting Wolfheze. De Renkumseheide was het voorportaal voor de Ginkelseheide en  met de zon op het bolletje gingen we in strak tempo richting Renkum. Wij waren ondertussen in het kielzog van een groepje lange afstand wandelaars gekomen en het verbaasde mij enigszins dat wij hun tempo zo gemakkelijk bij konden houden, er was een tijd dat zij met dit tempo ons het snot voor de ogen liepen. In Renkum moesten we nog een wandeltukker helpen met de route, deze was in het Nederlands, waarna hij zijn sloffen weer de sporen kon geven. Langzaam aan naderden we het punt waar vorig jaar de man met de hamer op bezoek kwam en vreemd genoeg sloegen wij iets over….MamaJona…niemand begon over RUST…en zo liepen we door richting het viaduct voor de tweede controle. We draaiden na de Doorwerthsestraat de W.A.Scholtenlaan op en de herinneringen aan de vorige editie kwamen live binnen. Ik merkte dat mijn tempo zakte en de klim niet prettig was, wel leek de weg mindere lang dan vorig jaar en ik was blij toen ik lopers voor ons de Italiaanseweg in zag slaan. Hier werd het dus ook een stuk drukker en voor ik het wist zaten we op het Duno-plateau waar een gezellige sfeer heerst op zo’n dag en een mooi panorama biedt.

Wandelmaat en Marco bereiken het Duno-plateau…

Nog één kort lusje(?) bij de Westerbouwing om vervolgens de klim te maken naar de Weverstraat. Vorig jaar was ik hier echt in de problemen maar ondanks mijn lagere tempo bleven mijn stapschoenen werken en waren mijn voeten niet extreem heet. Omdat wij voor één uur binnen waren mochten wij niet langs de tribunes maar finishten wij vanaf de Talsmalaan. Na het afmelden nog even afscheid genomen van Marco en op naar……het wel verdiende…..BIERTJE.

Afstand: 40 KM            Starttijd:  07:30uur        Finish: 12:40 uur                      Gem. Snelheid:  7,4 km/u

Verloop tocht

Datum:  25-08-2012         Plaats:  Leerdam      Organisatie: WSV Jong Ambon    Naam: 17e Palmentocht

Het lijkt wel de zomerzonnewende, de dag het langst en nacht het kortst althans dit gevoel heb ik omdat mijn omgeving zoiets aan het vieren lijkt te zijn.… el caminante gaat vroeg naar bed omdat de volgende wandeltocht een wederopstanding vereist om drie uur ’s morgen…. het is alsof de “Duvel” ermee speelt.. maar de feestgeluiden dringen tot even voor drieën mijn slaapkamer binnen. Afijn, mijn trouwe kater ziet weer een gelegenheid om het balkon op te glippen en geeft mij kopjes uit dankbaarheid. Hij heeft er geen weet van dat zijn baasje vandaag weer de Palmentocht in Leerdam gaat lopen, zestig kilometer door de Betuwe en waarschijnlijk weer grote gedeelten van de Bloesemtocht. De weersvoorspellingen zijn niet super, er worden veel buien voorspeld, maar wie met el caminante gaat wandelen heeft overwegend mooi weer. Wandelmaat en ondergetekende hadden al besloten om vandaag wat reclame te maken voor die mooie meiden van de KRO (ja willy de shirts zijn rood en niet zwart!) en dus moest ik nog besluiten lang of kort. Ik besluit kort aan te doen en lang mee te nemen, ook neem ik extra sokken mee gezien mijn ervaringen met natte voeten. Ik check nog even de weersvoorspelling, ziet er niet goed uit en of deze tocht weer samen valt met de “Landgoedfair” in Mariënwaardt, gelukkig is dat niet het geval en verheug ik mij op een rustige tocht.

Eenmaal in Leerdam aangekomen adviseert wandelmaat mij om toch maar lang aan te doen en wissel ik mijn korte broek voor de langere versie. Zoals gewoonlijk zijn wij de eerste wandelaars die het startbureau binnenwandelen en even later kunnen we al inschrijven. De dames achter de inschrijftafels zijn vriendelijk en goed geluimd dus mogen we wat eerder starten voor deze geheel vernieuwde route. Dat klinkt als muziek in de oren en als ik mijn IPod heb opgestart klinkt inderdaad muziek in de oren en stappen onze stapschoenen de Leerdammer nacht in. Het eerste stuk is gelijk aan de vorige tocht tot we de brug over zijn en hier links afslaan in plaats van rechts. Als we op de oude zuiderlingedijk lopen twijfelen we of we het lager gelegen fietspad of de hoger gelegen weg moeten volgen. We besluiten voor het laatste om aan het einde erachter te komen dat het geen bal uitmaakte zij het dat het fietspad veiliger was geweest. We lopen de Voorstraat in en het begint te spetteren, wandelmaat besluit zijn regenburka aan te schieten en ik wacht daar nog maar even mee.

En zo stappen we de Leerdammer nacht in…

Op de Lingedijk blijken de spetters geen regen te worden en gaat ook de regenboerka van wandelmaat weer in de hoes. De wegen die wij bewandelen lijken oneindig maar goed voor ons tempo en de stem in mijn oor geeft aan dat we een constant tempo lopen van ca zeven kilometer per uur. De eerste rust komt in zicht bij tien komma vier kilometer en wij stappen door en laten deze rust rechts liggen. Alleen de vijftig en de zestig kilometer lopers gaan nu richting Hellouw waarna de zestig kilometer lopers doorstappen naar Haaften. Vanuit Haaften worden we de Waalbandijk opgestuurd en ik mag zeggen het is een dijk van een dijk….althans qua lengte en mooie panorama’s. Als toetje gaat de Waalbandijk over in de Waaldijk en dat zijn ook serieuze kilometers met wind op de kop. Dat waar ik bevreesd voor was wordt werkelijkheid, mijn voeten lijken in vuur en vlam te staan  en ik geef wandelmaat aan dat ik bij de volgende rust mijn onderdanen wil verassen met verschoning. Wandelmaat heeft zin in een soepje en dat zouden we dan mooi kunnen combineren. De rust op zesentwintig komma een kilometer in Herwijnen laten we dus niet links liggen, maar helaas geen soep wel cola en schone sokken, mijn onderdanen lijken bij nadere inspectie geen schade opgelopen te hebben en ik pak ze weer stevig in voor de volgende zes kilometer. We worden via de Achterweg weer de Waaldijk op gedirigeerd en kunnen we lekker uitwaaien tot de bebouwde kom van Vuren.

Dijk, Dijk en nog eens….

Hier wordt het branden van mijn voetzolen steeds erger en ik geef wandelmaat aan dat dit geen doen is, ik wil geen blaren lopen en mijn gedachten aan opgeven worden steeds prominenter. Ik weet dat opgeven niet in ons woordenboek voor komt maar “de Bossche methode” wordt meer en meer een optie. We bereiken de rust in Vuren en hier heb ik drie opties, opgeven, dertig kilometer route en gewoon doorlopen. Wandelmaat, erg begaan met mijn lot, geeft aan dat ik mijn veters misschien losser moet strikken. Okay, na een colaatjes mijn stapschoenen aan en losser gestrikt en door met optie drie. Ook nu worden we verrast met een klim de Waaldijk op en vervolgen we onze weg over de Merwededijk en Lingsesdijk om Gorinchem binnen te stappen, hier gaat het richting de rust bij de Camping het Lingebos op drieënveertig komma zeven kilometer. Ook hier krijgt wandelmaat nul op het rekwest als hij informeert naar soep, okay dan maar een Spaatje rood. Ik moet toegeven dat wandelmaat gelijk had met zijn advies. Mijn voeten voelen minder warm aan en nu begrijp ik dus ook wat ik mijn onderdanen heb aangedaan. Ik had mijn schoenen omgetoverd tot een soort snelkookpan, de warmte kon niet voldoende weg door het GoreTex en de enige andere uitweg bond ik af….stom, ja…zo zie je maar dat ook el caminante nog wat kan leren. De zes kilometer naar Bierbrouwerij het Kuipertje gaan relatief soepel en de onderbreking op de Appeldijk bestaat uit een  “Lekker” pilsje.

Een verdiende versnapering….

Zo’n pilsje moment geeft je de gelegenheid even terug te kijken en dan blijkt dat we tot nu toe heel veel dijken hebben gelopen: Zuiderlingedijk, Lingedijk, Waalbandijk, Waaldijk, Mildijk, Merwededijk, Lingsesdijk, Spijkse Kweldijk, Nieuwe Zuiderlingedijk en Appeldijk….. Nu nog even schone (lees droge) sokken aan en dan op naar de laatste twaalf kilometer die starten natuurlijk op de Appeldijk. Vanaf de Oude Zuiderlingedijk hebben we zicht op de Royal Leerdam glasfabriek en op de donkere wolken die zich boven ons samenpakken, hier gaan we niet aan ontkomen. Voor we de brug over de Linge kunnen passeren komt er een serieus regenburka moment en de weergoden geven ons te kennen dat de weermannen WEL gelijk hadden. Eenmaal de glasfabriek voorbij kan de burka weer uit en lopen we tegen de laatste splitsing aan, alle andere afstanden nemen hier de korte versie en maar voor de zestig kilometer stappers ligt er nog een lus van vijf kilometer. Voor we het weten zien we het sportcomplex en hebben we negenenvijftig komma negen kilometer gestapt en zijn wij als eerste van de zeventien zestig kilometer stappers binnen. Helaas geen diploma voor meneer van de Heuvel deze keer, wel een pilsje, geen Belgische knollen in Leerdam,  en een bedankje van el caminante.

Afstand: 59,9KM             Starttijd:  05:25 uur        Finish:  14:45 uur                      Gem. Snelheid: 6,9 km/u

Verloop tocht 1ste 26 kilometer
Verloop tocht laatste 33,9 km

—————————————————————-

Datum:  19-08-2012         Plaats:  Oerle                Organisatie: WSV DLS        Naam: 15e Papegaaientocht

Het weerrecord is weer verbroken althans de eerste tropische dag is een feit. Nou kun je daar heeeeel blij om zijn maar als je in je Fiatje 600 of je Suzuki Swift in de file naar het strand staat op te warmen. Om daarna vervolgens hutje mutje op het strand te gaan liggen en als ultieme afsluiting weer in de file naar huis mag….dan begrijp je al dat ik daar niet zo veel mee heb… Met wandelen daarentegen wel, althans als de nachten niet tropisch zijn, de buren hun amoureuze gevoelens kunnen onderdrukken en de jeugd ook gewoon om twaalf de kooi ingaat. Helaas het was warm vannacht en Klaas Vaak had niet genoeg zand bij voor een lange nachtrust. Het signaal van zes uur was de aanzet en ik stond naast mijn bed om de eerste tocht weer te gaan lopen na de honderd van vorige week. Ik kon mijn draai niet echt vinden, koffie smaakte niet, neem ik nu wel of niet een broodje en nogmaals controleren of ik alles bij heb. Snel de douche in aankleden, natuurlijk mijn nieuwe Dodentocht shirtje, petje mee en de kater een knuffel…tot straks. Wandelmaat staat al te wachten bij het Papegaaiencentrum in Oerle en we gaan voor een snelle kop koffie. Het is nog niet druk en dat verbaasd mij niets, weersvoorspelling is wederom een tropische dag, mogelijk stijgend  naar 36 graden Celsius in dit gedeelte van het land. Tijdens het inschrijven kan ik geen pen vinden die het een heel woord volhoud en ik lever mijn half ingevuld kaartje in. De man achter de tafel wijst mij op het feit dat het maar half is ingevuld….sorry maar die @#$%^& pennen schrijven niet..laat ons nu maar gaan…. Als ik de routebeschrijving aan een nader onderzoek onderwerp moet ik wel een compliment maken, de route is te lezen zonder bril…chapeau.

Wandelmaat en ondergetekende gaan voortvarend van start en voor we het weten lopen we langs het graf van Jan Faasen, toch een beetje een Dodentocht, om vervolgens veel zand- en bospaden onder onze stapschoenen door  te laten gaan. Al snel zien we het grote meer, een van “de Vessemse Vennen”, maar aangezien wandelmaat zijn zwemspullen was vergeten… zijn we maar doorgelopen. De rust bij de familie van Rooy laten we rechts liggen en we stomen op naar de Grafheuvels

Toch een Dodentocht….

. Als we deze achter ons hebben gelaten begint het gedonder bij de Grenskei tussen Knegsel en Zandoerle. De kei hadden ze laten liggen de routepijl was weg, verwarring, wat nu… na enig beraadslaag het juiste pad gevonden en weer op weg naar de café rust bij de Molenvelden, ook deze laten we rechts liggen en we vervolgen vol goede moed de tocht. Als we Knegsel in lopen had een of twee extra pijltjes ons zeker geholpen en het had zeker mijn humeur geholpen. Weer even vragen of we op de goede weg zitten, ja hoor dit is de Steenselseweg. Bij routepijl 86 slaat het noodlot dramatisch toe. Alles wat we bedenken en hoe we de routebeschrijving ook lezen we komen er niet uit.

Als er tijdens het wandelen iets fout gaat met de aanduiding of als je dus verkeerd loopt dan gaat dat in je systeem zitten en wordt je onzeker. Hierdoor en vandaag ook de temperatuur raak je gefrustreerd en dat vindt bij mij zijn weerklank in het dalen van mijn concentratie en dus tempo.

We besluiten het brede pad te nemen en vragen enkele ruiters naar de Molenvelden van waar wij de route weer op zullen nemen. In Zandoerle worden we weer richting het bos gestuurd en als we al weer een eindje op weg zijn ziet Wandelmaat een routepijl links in het bos. Wij er op af en ja hoor, weer wat gemist of gewist.

Tja, nu weten we het niet meer…..

Mijn humeur wordt er niet beter op maar gelukkig heeft Wandelmaat geduld met me en bereiken we zonder kleerscheuren het Papegaaiencentrum.  De telefoon van de organisatie staat echter roodgloeiend, veel wandelaars die vastlopen omdat er geen deugdelijke routeaanduidingen zijn en dat kun je je met deze temperaturen niet veroorloven.

Mooie route, jammer van de pijlen en volgend jaar………?

Afstand: 25KM                Starttijd:  07:35 uur        Finish:   10:50 uur              Gem. Snelheid: 7,1

Verloop van de tocht

————————————————————

Datum:  10-08-2012           Plaats:  Bornem (B)       Organisatie: vzw Kadee Doto     Naam: Dodentocht

Donderdag  negen augustus tweeduizendtwaalf, ik heb al de gehele dag het gevoel dat het vrijdag is. Vanuit het werk ga ik nog langs de supermarkt om boodschappen te doen voor het weekend. Aangezien ik niet weet hoe ik me zondag zal voelen besluit ik iets gemakkelijks en snels  in te slaan. Nog even wat krentenbollen voor onderweg en dan op naar huis. Morgen is de grote dag, onze eerste honderd kilometer tocht die geheel toepasselijk DE DODENTOCHT heet. Ik kijk nogmaals alle spullen die ik mee wil nemen aan. Ik controleer mijn heuptasje, reflecterend hesje, poncho,  handdoek,  drie paar sokken (cool versie), muggenspul, zonnecrème,  pilletjes tegen van alles,  pleisters, zakdoekjes, stokjes (tegen dikke handen), zakjes Perkinsol, Snelle Jelle peperkoek en natuurlijk m’n No Fear Petje. Morgen nog twee bidons met isotone drank (ca 1.4L) in de sidepockets en dan moet het kunnen. Om halverwege ( Palmbrouwerij) te kunnen wisselen van kleding vul ik mijn rugzak met een korte broek, drie T-shirts, vier paar sokken, windstopper, sandalen en natuurlijk mijn deootje ( je weet nooit waar je nog tegen aanloopt en dan wil je toch wel fris ruiken (!)). Alle elektronische gadgets, GSM, camera en MP3 speler  liggen aan de power en zijn morgen volledig operationeel en langzaam aan wordt het tijd om de kooi in te gaan, morgen een lange dag.

Zoals gewoonlijk al heel vroeg wakker en ik hoop dat me dit niet gaat opbreken tijdens de honderd kilometer. Met wandelmaat heb ik afgesproken dat we starten met een lange broek en dat we halverwege wisselen naar gelang de weersvoorspelling.  Ik controleer de inhoud van mijn heuptasje en rugzak nogmaals, leg mijn chipkaart klaar en de krentenbollen plus flesjes water voor onderweg.

Wandelmaat zal om tien uur bij mij zijn en dan vertrekken we samen naar Bornem (B). Om kwart voor tien rijdt hij mij straal voorbij, hallo even omdraaien hier sta ik. Als we alles overgepakt hebben vertrekken we en verteld wandelmaat dat wandelbroer iets voor ieder van ons heeft meegegeven maar dat we dat pas in Bornem mogen uitpakken, oké. We vertrekken al zo vroeg om er zeker van te zijn dat we in het centrum kunnen parkeren en niet op een van de vele parkings aan de rand, wij houden niet van pendelen. Dit was een tip van Leo en Ab die de Dodentocht al vaker hebben gelopen en die we mogelijk nog tegen gaan komen. Als we tegen elven de aangegeven straat in het zonnige  Bornem inrijden zien we dus inderdaad Leo en AB die net hun auto aan het parkeren zijn en wij besluitende auto te parkeren bij de Colruyt supermarkt even verder op. Eerst pakken we het presentje van wandelbroer uit, allerlei zaken die ons door onze eerste honderd moeten helpen, van energie gevers tot walkers little helper en een hele leuke kaart “You are the best” dat moeten we nog zien maar…enorm bedankt wandelbroer. Leo geeft even later aan dat parkeren bij de Colruyt niet echt een goed idee is maar wij komen straks toch nog terug om de extra spullen te pakken en dan zien we wel verder. Samen met Ab en Leo lopen we richting centrum en worden wij op de hoogte gebracht van de startprocedure en op welke tijden we waar moeten zijn. Op de markt sluiten wij aan in de rij bij de Dotoshop tent voor wat souvenirs. Niet alles is meer voorradig maar ik zie toch kans om een shirt te scoren en het Doto logo voor op mijn heuptas.Wordt u al geholpen....  En dan is het toch echt tijd voor ons eerste Palmpje en nemen we plaats bij onze stamkroeg “De Marnix” met uitzicht op de tent en dus de toestromende deelnemers.  Wandelaars van allerlei pluimage trekken aan ons voorbij en van alle leeftijden.

Ons uitzicht…..

Na een tijdje besluiten we terug te gaan naar de auto om onze spullen op te halen. De bewaker bij Colruyt geeft aan dat het beter is ergens anders te parkeren en geeft ons enkele mogelijkheden. Als de auto perfect geparkeerd staat eten we rustig de door Wandelmaat meegebrachte pasta en gaan we bepakt en bezakt weer richting centrum. Na nogmaals onze stamkroeg bezocht hebbende gaan we richting het bagage afleverpunt en staan we vooraan maar wel in de volle zon maar ach….Na het afleveren gaan we terug het centrum in omdat we nog twee uur hebben voor we ons naar de start begeven. We strijken neer bij “Le differance”, echt alle terrasjes zitten vol en er wordt niet te weinig gedronken, ik volg het voorbeeld, je moet je vochtgehalte goed op peil houden. Ik maak dankbaar gebruik van de open WiFi om nog wat mailtjes binnen te halen. Tegen vijf uur gaan we naar de start op de Kruisberg. Dit is nog niet de eigenlijke start maar een soort start depot, hier wordt je opgevangen tot zes uur en dan mag je naar de eigenlijke start. Wij nemen er ons gemak van en gaan even liggen, schoentjes uit en even de ogen dicht.

Het wachten begint…..

Even later komen Ab en Leo aangelopen met hun stoeltjes en komen erbij zitten. We krijgen nu wat meer info over de tocht van ze. Om kwart voor zes gaan wij alvast naar voren om al kort bij de hekken te staan als die open gaan. Zes uur de hekken gaan open en een op hol geslagen kudde lopers en stappers rent door de straten van Bornem richting de Sint-Amandsesteenweg. Hier wordt de kudde een halt toegeroepen door een over de straat gespannen plastic met daarop groot STOP. We laten ons op ca. vijf meter van het plastic op het asfalt zakken en beseffen ons dat dit onze plek is voor de komende drie uur...en nog meer wachten.... Na twee uur asfalt komt de meute in beweging en ziet onze omgeving er anders uit. Iemand heeft het sein gegeven en van achter uit beginnen lopers en stappers zich naar voren te bewegen. Doel is om een zo goed mogelijke startpositie te hebben. Een uniek gezicht deze mengeling van hardlopers en wandelaars en ik ben benieuwd hoe dat zo meteen zal gaan als het startsein gegeven wordt. Uiteindelijk staan we op drie meter van de starthekken als deze open gaan en wij meegezogen worden in de gekte van lopers en wandelaars. Alle afspraken die wij van te voren hebben gemaakt worden opzij gezet en wij gaan mee in de draf, op naar Weert. Vreemd gezicht is het wel zowel lopers als stappers rennen het ene moment alsof ze door de Duvel achterna gezeten worden om het volgende moment een heel laag staptempo aan te nemen. Als we de spoorlijn oversteken en de dijk op gaan staat er een fietser aan de kant. Hij roept “Hé Jan niet te snel denk aan je knie”, ik herken hem van de Strabrechtse heide maar weet nog steeds niet wie hij is. Hij roept me nog na dat hij in mijn vorige verslag staat…tja dat wist ik ook al…maar wie is die man!

Snel, ja dat zijn we en ondanks het feit dat we moeten wennen aan ingehaald te worden door harder lopers om ze vervolgens zelf weer in te halen zonder dat wij uit het ritme raken. De andere stappers zijn voornamelijk vriendelijke Belgen en als er iemand over het drankgebruik van de wandelaars begint komt er een gevat antwoord; “Men ziet altijd dat ge te veel gedronken hebt maar nooit dat ge veel dorst hebt” een waarheid als een koe en het beloofd een leuke tocht te worden. De scanner bij de kerk in Weert passeren wij om tien voor tien en wij zetten koers terug naar Bornem. In Bornem worden we onder luid gejuich ontvangen om vervolgens in de nacht te verdwijnen en pas weer morgenmiddag hier terug te zijn. De tocht kenmerkt zich nu nog door hier en daar wat feestelijkheden of eenzame families die goed ingepakt voor hun huisje zitten, uitgestorven plaatsjes en eenzame spandoeken om iemand een hart onder de riem te steken. Het lopen met een lampje op m’n kop went snel en veroorzaakt een dans van reflecterende vestjes, petjes en andere reflectoren enkel voor ons opgevoerd. Ons tempo blijft goed en we besluiten onze eerste pauze in Breendonk te nemen bij de post van Duvel (ruim 39 Km). Alles voelt goed, geen lichamelijke klachten wel heb ik een vol gevoel en besluit de soep en de Duvel maar te laten voor wat ze zijn.

Nu even niet…..

We verwisselen onze wandelsokken en maken ons op voor de ruim tien kilometer naar Steenhuffel (Palm).  Als we om vier uur de Palm brouwerij bereiken hebben we er bijna 50 Km opzitten en gaan we onze bagage ophalen. Ondanks het feit dat het een koude nacht is besluiten we toch om de korte broek aan te doen. Als de bagage weer ingecheckt is gaan we voor de maaltijd en laten we de overheerlijke Palm met rust. Het is echt wel fris en dus stappen we fier verder, vijf kilometer naar Peizegem, zes kilometer naar Bruggenhout, zes kilometer naar Opdorp, zes kilometer naar Lippelo en dan nog zeven kilometer naar Puurs waar we er bijna tachtig op hebben zitten. Nu kennen we geen opgeven meer, wel besluiten we om wat meer gebruik te maken van de rustplaatsen, we willen tenslotte finishen. We hebben vaak onze sokken verwisseld voor een drogere uitvoering omdat de voeten erg warm worden en het vocht moeilijk kan verdampen. De laatste sokkenwissel doen we in Sint Amands waarna we nog ongeveer tien kilometer moeten. In Branst nemen we nog een bekertje water en gaan de laatste vijf komma vier kilometer in.  We gaan weer het jaagpad op om even later richting Bornem te gaan en hier zien we de borden aftellen 5, 4, 3, 2,1 en dan nog 500 meter. Het is rustig, wij lopen voorin en het klapvee achter de hekken is ook nog niet gearriveerd. Een enkeling die al wel staat te wachten feliciteert ons en wij feliciteren elkaar. Onze eerste HONDERD kilometer binnen zestien uur inclusief pauzes oftewel veertien uur en drieënveertig minuten stappen zonder de pauzes. Het gros van de stappers komt rond vijf uur binnen zo ook Sjos uit Kasterlee zal achteraf blijken, een belg die hem al voor de dertigste keer stapt. En wij…wij nemen breed lachend de peperkoek, medaille, het speciale dodentocht biertje en het diploma in ontvangst en spoeden ons naar “de Marnix”voor de echte beloning EEN BELGISCHE KNOL!

In het land van de Belgische Knol, je bent een ezel als je daar niets mee doet…..

Deze 100 Km heb ik volbracht dankzij: Wandelmaat, wandelbroer, Anouk, Metallica, Rage against the machine, Triggerfinger, Apple, Peugeot, Meindl, de vrijwilligers van de Dodentocht en natuurlijk Palm. Mijn dank hiervoor.

Afstand: 100KM                Starttijd:  21:00 uur        Finish:   12:52 uur                          Gem. Snelheid: 6.7

Statistische gegevens:  aantal deelnemers: 10.957   aantal opgevers: 4.142

Verloop van de tocht….

Voorpret Dodentocht

Acht augustus tweeduizendtwaalf, wij zijn onderweg naar Bornem, naar de laatste afhaaldag van de Dodentocht 2012. Wij, zijn natuurlijk, Wandelmaat en el caminante en ik moet zeggen we hebben er zin in. Als we eindelijk een parkeerplaatstje gevonden hebben gaan we op zoek naar het OLVP gebouw. Eenmaal binnen worden we door rood/witte linten en borden in de goede baan geleid om vervolgens door een vriendelijke dame onze bescheiden uitgereikt te krijgen. Verderop komt wandelmaat er achter dat het deelnemer T-shirts echt alleen maar via de voorinschrijving is te bekomen en legt zich daar voorlopig maar bij neer.

Startbewijs…

Als we even later alles nog eens overdenken onder het genot van een Begische knol en met uitzicht op de start……zouden we eigenlijk meteen willen starten maar…we moeten nog even wachten….

———————————————————

Datum:  03-08-2012           Plaats:  Geldrop            Organisatie: OLAT       Naam: Kempische wandeldagen

Het is donderdagavond en ik besluit naar mijn bed te gaan. De wekker zet ik op half zes, morgen is de grote beproeving. Eigenlijk geniet ik van het moment, niet naar mijn werk maar eindelijk weer eens met wandelmaat kilometers maken. Klaas vaak laat ik zand in mijn ogen strooien nadat ik onder het bed en in de kast gekeken heb of er geen enge monsters zitten, je weet maar nooit tegenwoordig. Ik weet niet hoe laat het is maar ik ben klaar wakker, ik weet zeker dat het nog geen tijd is. Als ik boven de toiletpot de sluizen open zet bedenk ik mij dat het goed zou zijn om nog even de ogen dicht te doen maar het is weer ouderwets….als wij gaan lopen kost dat onze nachtrust. De wekker geeft het sein en ik bepaal snel mijn volgorde…ben al een tijdje uit de routine dus….Douchen, aankleden, bidons vullen, koffie zetten, broodjes smeren, eten en koffie drinken en naar de auto… De tune van Taggart maakt mij attent op het feit dat wandelmaat al op plaats delict is en naar mij uitkijkt….inderdaad…waar ik ben..KOM ER AAN!!!. Eenmaal bij de sporthal worden we verwelkomt door voorzitter Joop en door onzer aller ANNIE en even later komen Joop en Gerda en Rian en Willy binnen en wordt het toch nog gezellig. Note: ondanks het gesteggel over de posten van Veghel wandelt en het overhandigen van de brief van Jack (waarschijnlijk zijn ontslagbrief…). Annie laat ons echt pas om zeven uur vertrekken (strenge meesteres) en natuurlijk horen wij bij de eerste die vertrekken. Aangezien ik mij voorgenomen had om rustig aan te starten liepen we in het kopgroepje en liep Gerda met ons mee. Ik liep met muziek op de oren wat niet in dank af werd genomen  door wandelmaat maar ach..hij had Gerda. Mijn Ganzenvoet liet zich vandaag van de goede kant zien en al snel ging het tempo omhoog. Dat dit te hoog was voor sommige wandelaars was even niet belangrijk en al snel zetten wandelmaat en ik de jacht op de koploper in. Als we na zes kilometer de eerste rust bereiken laten we deze rechts liggen en  we genieten van dat wat moeder natuur voor ons ten toon spreidt.

“RoeKoe”

Na zo’n dertien kilometer bereiken we “De Somerense Vennen” en als de poort geopend is laten we deze rust ook rechts liggen. Tot nu toe gaat alles volgens plan en lopen we een goed tempo en heb ik geen grote problemen. Ik merk wel dat wandelmaat gegroeid is in zijn prestaties en dat ik meer effort moet leveren om hem bij te houden.

Strak tenue….

Als we de Strabrechtse heide  oversteken voel ik dat mijn energie level nog niet op orde is en dat deze ondergrond behoorlijk wat van mij vraagt. Geen probleem, wandelmaat past zich zoveel mogelijk aan en zo bereiken we zonder kleerscheuren de tweede wagenrust. Hier neem ik even wat tijd voor mezelf om vervolgens de weg te vervolgen.  De schapen die voor ons uit rennen hebben een hoger tempo maar ach…. Gelukkig gaat het pad over in een soort gravel en wordt het stappen wat gemakkelijker. De man die wij inhalen vraagt hoe het met mijn knie is…..hij heeft de  zelfde blessure….maar wie is die man en hoe weet hij in godsnaam dat ik last heb van mijn ganzenvoet…ik draag gewoon stapschoenen en loop niet als een gans dus…..? Met wat extra ingelaste stops bereiken we de volgende rust waar ook voorzitter Joop aanwezig is, hij is meestal blij ons te zien en nu voor mijn gevoel ook.

Strak tenue…

Na een snel colaatje en het doorgeven van de bestelling aan Joop gaan wij op naar de finish en stappen door het centrum van Geldrop langs het kasteel naar de sporthal. Hier zie ik een bekend voorwerp, de hoed van Mart uit Weert. Mart heeft een Transcient Ischemic Attack, oftewel een TIA gehad. Vier maanden geleden en loopt vandaag de vijftien kilometer. Dit verklaart ook waarom wij hem al een tijd niet gezien hebben. Gelukkig heeft hij er zelf alle vertrouwen in en wij hopen hem nog lang op de wandelpaden tegen te komen. Als even later Joop zich bij ons voegt en veel later Gerda ontstaat er een geanimeerde sfeer en natuurlijk moet wandelmaat het weer over zijn ontslagbrief hebben (komt wel goed jonge).

Look COOL!!

Wij proberen Gerda te verleiden tot deelname aan de Dodentocht maar daar gaat ze vannacht eerst over dromen.

Al met al, redelijk gelopen geen noemenswaardige klachten en het voelt goed om weer aanwezig te zijn in het wandellegioen. Vandaag bewezen dat EL CAMINANTE weer terug is, nog niet op volledige sterkte….maar het begin is er…en nu op naar Bornem!!

DODENTOCHT 2012

Afstand: 35 KM                   Starttijd:  7:00 uur        Finish: 12:00 uur            Snelheid: 7 KM/U

Statistieken van deze wandeling.

—————————————————————–

Geldrop – Heeze 28-07-2012

De beloofde regen stort zicn met geweld naar beneden maar zorgt niet voor verkoeling tussen de lakens. Het is en blijft broeierig warm. Het voornemen om morgen te gaan wandelen parkeer ik even en probeer de slaap weer te pakken. Bij het ochtendgloren hoor ik geen regendruppels en realiseer ik mij dat het al weer een maand geleden is dat ik de Heineken Tocht gelopen heb en dat ik naast andere tochten ook de 4 daagse in Nijmegen heb moeten missen vanwege mijn knieblessure….ach laten we niet achteruit kijken maar voor uit. De afgelopen week een trainingsprogramma gelopen en met behulp van de Nike+ App mijn vorderingen en prestaties bijgehouden en ik ben niet geheel ontevreden. Dus..hup bed uit en klaar maken voor een wandeltochtje van Geldrop naar Heeze over de Strabrechtse Hei totaal ongeveer 14 kilometer. Aangezien ik de laatste week veel rondjes door en om Geldrop gemaakt heb zit ik al snel op de route richting de snelweg waar ik over heen en langs mag lopen.

Toch maar even bij stil gestaan…je weet maar nooit….

Al snel zie enkele wandelaars voor mij maar die mogen geen naam hebben, heb ik ook niet gevraagd dus tja, mijn snelheid op dat moment is dan ongeveer 7km/u en het gaat lekker. Ik voel mijn blessure niet maar wel wat andere pijntjes om mijn knie maar ach een kniesoor…. Als ik na de Boswachterij de Strabrechtse hei op draai voelt alles redelijk goed en gaan de lichten op groen voor een tempo verhoging. De heide doorkruis ik op mijn cruisecontrol die ingesteld staat op 8 km/u. Met behulp van mijn vrienden van Metallica, rage against the machine en natuurlijk mijn Babe Anouk kan ik het tempo moeiteloos vasthouden. De weinige tegemoet komende runners en wandelaars kijken mij licht verbaasd aan en laten we eerlijk zijn…ik zou dat waarschijnlijk ook doen van hun kant.

Erica in bloei…

Na de heide waar zelfs de zon zich nog even laat zien bereik ik Kasteel Heeze en de slotgracht verraad de aankomende regenbui door de druppels kringen te laten maken tussen de vele pompenbladeren en lelies. Als ik de oprijlaan afloop blijkt het alleen gespetter te zijn en vervolg ik mijn weg naar het NS station van Heeze. Ik realiseer mij dat deze tocht voor mij een overwinning is maar geen gladiolen, Belgisch paard of ananas voor mij. Een bejaarde dame op een bankje die luid klappend aangeeft dat zij het wel een prestatie vindt is mijn enige beloning vandaag. En ik ben niet helemaal zeker van haar geestesgesteldheid, maar toch… omaatje..bedankt!

Eenmaal thuis geeft Nike+ aan dat ik 14.4 km heb afgelegd met een gemiddelde snelheid van 7,5 km/u.

Mijn trainingsprogramma is nog niet ten einde en ook komende week zal ik dagelijks mijn rondjes gaan maken en natuurlijk ga ik voor de 3 x 35 van de Kempische wandeldagen georganiseerd door onze vrienden van OLAT. Maar het hogere doel is en blijft de DODENTOCHT in Bornem…

Statistieken van deze wandeling

‘s-Hertogenbosch 29-06-2012

Vandaag is het dan zover, na 40 dagen geleden gestopt te zijn in ‘s-Hertogenbosch zal el caminante de draad weer op proberen te pakken in ‘s-Hertogenbosch. Eenmaal opgestaan twijfel ik bij het gevoel in mijn knie maar ik heb er zin in en dus… Onderweg schalt Prince uit de luidsprekers…when doves cry…laten we hopen dat het vandaag bij de duiven blijft. Eenmaal in ‘s-Hertogenbosch is wandelmaat al aanwezig bij het HOC en gaan wij ons inschrijven voor de Heinekentocht 2012.

Een gezellige drukte….

Iets na zevenen stappen onze stapschoenen richting centrum. Wandelbroer heeft zich bij ons aangesloten en anders dan anders lopen wij midden in de colonne wandelaars. Het stappen gaat goed en de knie werkt goed mee. In het centrum moet een heuse blondine even laten horen dat zij niet van adelijke komaf is en zorgt zij onbedoeld voor hilariteit in de wandelstoet. We trekken langs de Sint Jan richting de Bossche Broek waar een lang lint van wandelaars zich verplaatst onder de steeds sterker wordende zon. Ik besluit mijn No Fear petje op te zetten en zonder angst verhoog ik het tempo. Wandelmaat probeert me nog te remmen maar ondanks dat mijn knie niet pijnloos is voelt dit tempo goed. Langzaam aan halen we de wandelaars voor ons in en al spoedig is het pad voor ons zoals we het gewend zijn. Als we richting Esch lopen bekruipt ons het gevoel dat we niet meer op de route zitten….en dat klopt..we besluiten door te lopen en verderop weer op de route in te haken. Nou ja verderop is een lus van ca vijf kilometer. Als we richting wagenrust gaan gaat het slechter met mijn knie en moet ik drastisch terug in tempo. Het is niet zoals veertig dagen geleden maar ik merk dat ik anders wil gaan lopen. Eenmaal bij de Heineken dubbeldekker neem ik mijn eerste rust en blijf kort zitten. De laatste zes kilometer leg ik af met tempowisselingen en ik ben blij als we het HOC weer zien. Als ik na even gezeten te hebben opsta weet ik dat dit mijn laatste tocht van dit weekend is en volgende week…tja wie dan leeft, dan zorgt!

Geblesseerd….

“Plots dreigt het noodlot toe te slaan, ik stap in een kuil of gleuf, zwik om en kom ten val. Gelukkig ben ik goed getraind en buiten mijn gekrenkte trots is er niets aan de hand.”

Hier ging het nog goed…

Dit schreef ik na de wandeling van 19 mei 2012 en er was ook niets aan de hand. Echter de volgende dag tijdens de Stan Meeuwsen tocht was het na dertig kilometer wel wat anders.

“Wel heeft el caminante een pijntje in de knie en probeert hierop niet anders te gaan lopen. Via de Kalversteeg, de Ruwenberg en de Mudakkersdijk komen we bij de laatste rust “Aspergeboerderij Terstege”en deze kunnen we niet links laten liggen. We besluiten voor een colaatje en droge sokken alvorens wij de laatste vier komma acht kilometer gaan bedwingen. De pijn in de knie wordt niet minder en heeft duidelijk invloed op ons tempo, maar uiteindelijk na effectief vijf en een half uur hebben Ruud’s Brabantse kanonnen deze mooie tocht tot een goed einde gebracht.”

Aangezien ik niet zo’n dokteraar ben besluit ik bij thuiskomst mijn been rust te geven en de pijnlijke plek te koelen. Het wordt niet echt beter en zelfs ik besef dat medische ondersteuning benodigd is. De huisarts in opleiding bekijkt, voelt en beweegt mijn knie…nee het is echt alleen op die plaats…dus geen kruisbanden, geen meniscus…waarschijnlijk een lichte vorm van atrose deelt zij mij mede. Een pijnstiller en ontstekingsremmer zou de truc moeten doen….kom over twee weken maar weer terug…….. Aangezien ik voor zaken nog even naar Londen moest was ik blij met de pilletjes alhoewel 2 per dag toch echt te weinig was… Het daarop volgende pinksterweekend heb ik strompelend doorgebracht en bemerkte ik weinig echte verbetering. Okay, dan maar weer naar de huisarts, nu eentje die dat al is….weer kijken, voelen en bewegen….nee het is echt alleen op die plaats…goed nieuws…knie, kruisbanden en meniscus zijn okay…het is de zogenaamde ganzevoet de Pes anserinus… met je val heb je een van de spieren verdraaid en nu is de aanhechting ontstoken.

Pes anserinus…bijgenaamd Ganzevoet…

En dus heb ik nu Fysiotherapie en natuurlijk nog de pilletjes en……voorlopig niet wandelen..ook al zou ik het willen…het gaat gewoon nog niet dus…..lees ik de verslagen maar en bel zo nu en dan met wandelmaat en hoop weer snel van de partij te kunnen zijn….ook al zijn de huisarts en de fysiotherapeut niet zo optimistisch als el caminante….

‘s-Hertogenbosch 20-05-2012

Gelukkig was ik al wakker en dus schrok ik niet wakker van het oorverdovende onweer boven mijn woonstede. De plensbui kort erop beloofde weinig goeds voor de voornemens van vandaag. Ik wacht tot de wekker luid aangeeft dat het toch echt half vijf is en ik besluit mijn voeten te challengen. Na de Streek2daagse gisteren, voelden de ballen van mijn voeten niet super aan en ik was bang dat ik daarom vandaag blaren zou lopen. Niet dat ik snel blaren loop maar toch….Na het douchen duik ik in de kledingkast en kan niet direct besluiten…lang of kort..ik check nog even het weerbericht en ga dus voor een korte broek. Als ik even later mijn wandelsokken en schoenen aan heb is de angst voor mijn ballen duidelijk ongegrond en ga ik op weg naar ons clubje “de Bossche vierdaagse” voor de “Stan Meeuwsentocht 2012″. We worden hartelijk ontvangen door de dames die straks ook de verzorging tijdens de vierdaagse op zich nemen en we kunnen direct inschrijven. Ook Rian en Willy komen het startlokaal binnen en wij besluiten nog even een kopje koffie te nemen. Als de regen minderd  besluiten wandelmaat en ondergetekende op te stappen en voor we het weten stappen onze stapschoenen Pettelaarpark uit. Al meteen wordt duidelijk dat er is gekozen voor een nieuwe route en we wandelen al direct over een breed bospad met super uitzichten.

Doorkijkje

Via Oud Herlaer en Haanwijk worden onze stapschoenen richting Het Volmeer gedirigeerd en nog steeds is het uitzicht prima. Het weer is nog uitstekend als we de eerste rust na twaalf komma negen kilometer links laten liggen, Het veranderd echter als wij via De Waaistap richting de Dommel gaan. We hebben de Dommel net achter ons gelaten als de weergoden een douche voor ons in petto hebben. Het aandoen van de poncho hebben we zo lang mogelijk uitgesteld maar uiteindelijk kunnen ook wij daar niet aan ontkomen. In stilte vervolgen wij onze weg en worden we over graspaden gestuurt en ja hoor, onze stapschoenen kunnen al dit watergeweld niet verwerken en dus lopen wij nu echt op water. Als we op OLAT wijze door een weiland worden gestuurd kijken de huidige bewoners ons eerst verbaasd aan om vervolgens het hazepad te kiezen.

Cows in the rain….

Na nog meer nat gras gaan we richting Vossenholen om voor de tweede maal bij de Schuif uit te komen, deze keer na vijfentwintig komma twee kilometer. Ook nu laten we de rust links liggen en vervolgen onze weg en al snel worden we weer gescheiden van de dertig kilometer wandelaars en even later wordt ook duidelijk waarom….

Ja, wandelmaat hier moeten we door…..

Als we de Broekstraat op stappen klotsen onze schoenen aan alle kanten en zijn onze benen bewerkt door de vele brandnetels onderweg. Ondanks het vele water in onze stapschoenen hebben zowel wandelmaat als el caminante geen last van hun onderdanen en kunnen we vrolijk verder Wel heeft el caminante een pijntje in de knie en probeert hierop niet anders te gaan lopen. Via de Kalversteeg, de Ruwenberg en de Mudakkersdijk komen we bij de laatste rust “Aspergeboerderij Terstege”en deze kunnen we niet links laten liggen. We besluiten voor een colaatje en droge sokken alvorens wij de laatste vier komma acht kilometer gaan bedwingen. De pijn in de knie wordt niet minder en heeft duidelijk invloed op ons tempo, maar uiteindelijk na effectief vijf en een half uur hebben Ruud’s Brabantse kanonnen deze mooie tocht tot een goed einde gebracht. Kan niets anders zeggen van onze eigen club dat het een mooie tocht was, goed gepijld en dat de Palm perfect van temperatuur was.  CU

Nijmegen 19-05-2012

Vrijdag bel ik wandelmaat, wat gaan we morgen doen? Zondag is namelijk de Stan Meeuwsen tocht in ‘s-Hertogenbosch en vorig jaar hadden we op zaterdag de Falcon walk en die was redelijk pittig. Fanatiek als altijd is zijn voorstel, Nijmegen, oké zien we elkaar daar. De Streek2daagse, voorheen NimWa tocht, heb ik al eerder gelopen maar ik kan me niet direct details herinneren. Als we goed en wel in het clubhuis Brakkenstein zijn komt ook Willy binnen, zonder Rian, we nemen nog even de Kastelentocht van Wijchen door. De beker thee is in Brakkenstein in ieder geval van een beter prijsniveau en Willy geniet daar duidelijk van. Als we even later in de rij staan voor de routebeschrijving komt Ruud Horst binnen en eindelijk kunnen we dan ook kennismaken met elkaar. Als wij een routebeschrijving hebben kunnen bemachtigen gaan onze stapschoenen achter Willy aan. Aangezien wandelmaat en ondergetekende aanhanger van de langzame start zijn geworden, volgen wij Willy op gepaste afstand en laten ons niet verleiden tot een versnelling. In park Brakkenstein moet Willy dan toch een foto van ons trekken en we vervolgen gedrieen de route.Na ruim negen en een halve kilometer is de eerste rust, Willy maakt hier gebruik van en wij gaan door…zien elkaar straks misschien nog. Even later lopen wandelmaat en ondergetekende over een smal pad tussen de weilanden door. Plots dreigt het noodlot toe te slaan, ik stap in een kuil of gleuf, zwik om en kom ten val. Gelukkig ben ik goed getraind en buiten mijn gekrenkte trots is er niets aan de hand. Als we even later het Canadese kerkhof passeren vindt wandelmaat het passend om de gevallenen op geheel eigen wijze te eren, leuk gebaar joh. De volgende rust slaan we ook over en we stappen naar het Duitse gedeelte van de tocht. Hier krijgen we een stelletje in ons vizier die hier onmogelijk kunnen zijn, het blijkt dat zij al om half zeven zijn gestart terwijl de routebeschrijvingen pas tegen zeven uur zijn uitgedeeld..rara hoe kan dat…Terwijl wij hun inhalen zien we in de verte de vierdaagse vlag van Ben wapperen. Ben is van de organisatie en is vandaag voorloper, helaas Ben als het aan ons ligt niet lang meer….

Ben, we komen er aan…..

De rust op ruim vierentwintig kilometer gaan we ook voorbij en via de Zevendalseweg, waar de dertig kilometer ons weer verlaat, gaan onze stapschoenen richting de Mookerheide. De vergezichten maken de voor ondergetekende zware beklimmingen meer dan de moeite waard. Of dat het de temperatuur is of stijgingspercentages weet ik niet maar mijn onderdanen wilden niet wat de rest wel wilde, omhoog. Ik ben dan ook blij als na bijna eenendertig kilometer de Poort van Limburg zich aandient en wij nemen deze welverdiende rust. Ook voorloper Ben komt hier rusten en dat is het laatste wat we van hem vandaag gezien hebben. De organisatie heeft voor ons nog de Heumenseschans en de Mookseschans in petto en dus weer klimmen en dalen.

Klimmen…

Ook hier wordt ik op dit moment niet gelukkig van maar met aanmoediging van wandelmaat bereiken we ook nu weer de top. De WIOS ’81 wagenrust benutten we ook en zo zijn we klaar voor de laatste vier kilometer. Na zes uur stappen kunnen de oud bruin en Palm ontkurkt worden, ze zijn verdiend….Willy komt even later ook binnen en we begrijpen niet dat hij ons niet in het zicht heeft gekregen. Al met al een hele mooie tocht, perfect gepijld en de organisatie heeft ook perfect weer geregeld….of was dat Ben???

Wijchen 17-05-2012

Hemelvaartdag, de hele natie ligt nog op een oor en wij zijn onderweg naar Wijchen. De kastelenwandeltocht loop ik al zo’n vier jaar op deze nationale feestdag. De route is geen verassing maar voldoet perfect aan de bescheiden wensen van el caminante. Als ik om vijf over zes wandelmaat bel, hoor ik @#$%^&** aan de andere kant, sorry wandelmaat dat ik er al ben, maar WAAR BEN JIJ?? Als we even later de zaal van Sterrenbosch binnen lopen zijn de leden van WSV De Posthoorn nog druk bezig zich te installeren. Als ik terug kom van een sanitair intermezzo, zijn Rian en Willy aangeschoven. Willy is omgetoverd tot het rode gevaar zoals wij hem kenden en..in korte broek..stoer! Iets over half zeven kunnen we inschrijven en direct vertrekken. We laten Rian en Willy, met zijn veel te dure bak thee, achter. Onze stapschoenen stappen via de kasteellaan richting markt om vervolgens langs de (vis)vijver op te stomen naar de maasbandijk. Als we op de Ravensteinseweg even twijfelen roept een wandelaar achter ons dat we ons in hadden moeten schrijven dan hadden we een routebeschrijving gehad….sorry hoogst irritante wandelaar…wij lopen nooit zwart..maar een extra pijl had hier niet misstaan. Als ons irritatie-niveau weer gedaald is geven we onze stapschoenen weer de sporen en lost de irritante wandelaar op en blijft er alleen een irritante lucht achter….Na vijf komma acht kilometer is de eerste WIOS wagenrust, te vroeg dus deze  laten we links liggen. We gaan langs het gemaal Citters I de Liendensedijk op en weer af richting de uiterwaarden om uiteindelijk in Batenburg te geraken.

Windmolen in het geel….

Vanaf het fietspad  Ossewaard stappen we de Molendijk op en direct ontwaren we het eerste kasteel op de route Kasteel Batenburg.. althans ruine Batenburg. De rust op elf komma twee kilometer laten we rechts liggen en stappen de ringdijk op.

Ruine Batenburg…

De zon begint nu echt serieus zijn best te doen en al snel lopen wij in korte mouwen via de ringdijk naar de Hoefweg. Het is wel even wennen voor ondergetekende, tot nu toe heb ik altijd de veertig kilometerroute gelopen en vandaag lopen we de dertig kilometer. Niets mis mee maar ik merk dat de herkenningspunten niet direct meer herkenningspunten zijn. Als we afbuigen naar de Hoekgraaf komen een drietal wandelaars ons tegemoet, dit moeten veertig kilometer lopers zijn..maar dat klopt niet…ze lopen niet harder dan wij en wij waren de eerste die vanuit de Sterrenbosch waren gestart. Zijn dit voorlopers of…zwartlopers? We weten het niet en lopen door richting Hernen, beter nog Kasteel Hernen. Voordat we bij het kasteel zijn krijgen we een bekende loper in zicht en ook die kan nog niet hier zijn?? Als we hem passeren en vragen hoelaat hij gestart is krijgen we “op tijd” als antwoord, dus meneer is een ZWARTLOPER! Als wandelmaat en ondergetekende ergens een hekel aan hebben is het wel aan zwartlopers. Al die wandelverenigingen die dankzij een handje vol vrijwilligers voor ons wandelaars de mooiste routes proberen samen te stellen en te bepijlen worden benadeeld door dit soort profiteurs. Als je geen twee euro wilt betalen voor een perfect uitgezette wandeltocht met om de acht kilometer een mogelijkheid om te rusten en te fourageren, ga dan dammen. Afijn deze wandelaar hebben wij bewust de hakken van onze stapschoenen laten zien en het snot voor zijn ogen gelopen! Als we achterloos de achterloseweg door stappen om vervolgens het Hazepad te kiezen  zitten we al op zevenentwintig kilometer en lopen we Wijchen weer binnen. Langs het spoor maakt wandelmaat nog een opmerking over een hond die het moeilijk heeft waarop het baasje gevat reageert “jullie zo te zien niet” leuk… Na vier uur en vijf minuten stappen we Sterrenbosch weer binnen en zijn tevreden over deze wandeling. Mooi weer, mooie tocht enuhh volgend jaar weer.

Eindhoven – Luyksgestel 13-05-2012

Voor straf heb ik de wekker vanmorgen geen kans gegeven om mij wakker te maken ik heb hem bruut eerder uitgezet. Vandaag een kort tripje naar het startlokaal, Centraal Station Eindhoven. Daar aangekomen vind ik het toch een beetje vreemd…. Naar het station gaan om vervolgens te gaan wandelen? De Ns geeft het voorbeeld door zelfs wandelingen uit te geven maar is dat wel slim? Als iedereen gaat wandelen krijg je de trein natuurlijk nooit vol…Maar goed voorbeeld doet goed volgen en de Grenslopers hebben dit idee van de NS geadopteerd en dus in plaats van naar de treinen nemen we afscheid van het station en gaan onze stapschoenen richting de mooie plekjes van Eindhoven. Al snel lopen we langs de Dommel en doorkruisen diverse plantsoenen en parken om uiteindelijk langs het prehistorisch dorp te stappen. We stappen de watermolen voorbij en gaan richting High Tech Campus met de Dommel steeds aan onze zijde.

Van Gogh in actie bij de watermolen….

Na bijna negen kilometer stappen zijn we bij de eerste rust… en ik moet zeggen perfect geregeld. Er was van alles en de dames waren meer dan vriendelijk. Dus hebben wandelmaat en ondergetekende het er even van genomen. We lopen door en bevinden ons onder de rondwegen van Eindhoven, gelukkig is het niet echt druk en is het geluid minder overweldigend.

Weg van de snelweg…

Via het Witven stappen we het Dommeldal in. Het Dommeldal is het gebied van de Alcedo atthis die we helaas niet gezien of gehoord hebben. De route wordt vervolgd door een (OLAT waardig) weiland, met koeien, om vervolgens bij de Vlasroot vennen uit te komen.

De Iris pseudacorus bijna in bloei….

De rust bij de Volmolen, Waalre, op circa achtien kilometer houden we voor lief en gaan stilletjes over de camping richting Riethoven. Of dat ze van God zijn zou ik niet weten maar AKKERS hebben ze hier voldoende, links, rechts, voor en achter ons. We passeren ze links, rechts, zien ze voor ons en laten ze achter ons. De zon speelt met ons en elke bomenrij die ons schaduw geeft wordt benut. Na ruim vierentwintig kilometer stuiten wij in het plaatsje Riethoven op de KADI wagen van de wandelclub. Ook hier is iedereen vriendlijk en kunnen we nemen wat we willen, dus ook hier maken wij graag een stap op de plaats. We vervolgen onze weg, ja hoor, langs akkers maar ook bossen en een heel lang fietspad waar enkele dames onze loopstijl probeert te imiteren. Als wij ze later bij de rust in Bergeijk, ruim tweeendertig kilometer, hierover aanspreken zijn ze ervan overtuigd dat het wel helpt maar dat ze nog even moeten oefenen. De laatste zes kilometer gaat ook voornamelijk over bospaadjes maar al snel krijgen we weer harde ondergrond en trekken we nog even een eindspurt om uiteindelijk effectief in vijf uur en twintig minuten ons af te kunnen melden in Luyksgestel.

Blij hier te zijn….

Al met al een super goede wandeltocht. Goed gepijld, goed verzorgd, mooie route en nu eens niet van A naar A maar van E naar L…en nu maar wachten op de bus.

Beek-Ubbergen 12-05-2012

Als de wekker mij ruw wakker maakt schiet de gemaakte afspraak met wandelmaat door mijn hoofd. Vandaag gaan we de Kalorama wandeltocht in Beek-Ubbergen lopen. Vorig jaar liep ik de Zevenheuvelentocht en hoorde  andere wandelaars over de Kalorama praten en ik weet eigenlijk niet meer waarom ik hem toen niet gelopen heb. Dit jaar wordt anders en…ik heb er zin in. Onderweg schijnt de zon in mijn ogen en ik weet het nu al el caminante krijgt een prima dag. In het startlokaal is het al gezellig en wandelmaat vraagt zich af of hij een poncho nodig heeft…wandelmaat…el caminante is erbij…dus goed weer! Als ik uiteindelijk de slag om de vlag van Ben heb gewonnen kunnen we inschrijven en mogen onze stapschoenen om tien voor acht naar buiten. Omdat wandelmaat niet helemaal in orde is spreken we af langzaam te starten. De route leidt ons naar de Ooijpolder en weldra zien we bekende landmarks zoals de st. Joriskapel. We lopen door de mooie kant van de Ooijpolder en scenerie is prachtig en de wegen des el caminante, ook de veertig kilometer lus is super.

Doorkijkje met op de voorgrond de Ranunculus acris…

Vanuit de Ooijpolder lopen we ongemerkt Duitsland binnen via het plaatsje Zyfflich en wel via de Pilgerweg en ook hier wijst de schelp ons de juiste weg. Als de donkere wolken zich boven ons samenpakken zie ik de haan op de Duitse kerktoren schitteren in de zon en even later dwingt de zon wandelmaat om zijn zonnenbril op te zetten…of is dit image?? Vanuit Zyfflich nemen we een Duitse provinciale weg naar Kranenburg om vervolgens tegendraads de pilgerweg naar Wyler te nemen.

Teken aan de paal….

Vanuit Wyler gaan we richting de Duivelsberg en lopen we tussen de landerijen door waar de Crataegus laevigata een heerlijke geur verspreid. Ik meen een Vanellus vanellus te horen maar het kan ook een Podiceps cristatus zijn, als leek verward ik deze twee nog wel eens.

Ook de Duitsers zijn dol op “Brassica napus” zij noemen het Rapssamen……

Als we even later de Duivelsberg bestijgen aan de gemakkelijke kant besluiten we niet te stoppen voor pannekoek maar door te lopen. We gaan de zware kant naar beneden en omhoog en naar beneden en omhoog en wandelmaat is duidelijk in zijn nopjes, hij spurt de heuvels op. Als we later Beek binnen lopen worden onze stapschoenen naar Kalorama gedirigeert waar we besluiten rust te nemen. Na de rust krijgen we direct een klim voor de kiezen waar el caminante even in de problemen lijkt te komen of waren het die leuke dames ….Na nog wat klimmen en dalen bereiken we de provinciale weg naar Beek en weten we dat het eindpunt in zicht is. In het startlokaal blijkt dat we deze veertig kilometer in vijfeneenhalf uur hebben gelopen….Uhhh rustig?? Gezellig keuvelen met de leuke dames is er niet bij…Ben verrast ons driemaal op het zelfde verhaal.. wandelmaat ..let’s go home! De Kalorama wandeltocht wordt een van onze klassiekers..dus tot volgend jaar.

Boven-Leeuwen 29-04-2012

Dit weekend lopen we alleen vandaag. Het wordt een korte tocht omdat wandelmaat nog verplichtingen heeft aan zijn loonbetaler. De keuze is gevallen op de Leeuwenmars in Boven-Leeuwen of Boven-eind zoals het door de lokale bevolking liefkozend wordt genoemd. De Leewenmars is niet echt spectaculair maar wel lekker om op de verhard wegen snelheid te maken en daar houdt el caminante van. Als wandelmaat tegen zeven uur aankomt heeft hij als verrassing wandelbroer bij hem. Wandelbroer gaat voor de twintig kilometer en wandelmaat en ondergetekende gaan vandaag voor de dertig kilometer. Het startbureau is nog niet open en Gerda (loopster uit een ver verleden) maakt gebruik van de wachttijd om te achterhalen hoeveel wij sneller waren dan zij tijdens de Rode Kruis Bloesemtocht. Als de deur open gaat kunnen we direct inschrijven en vertrekken, goed geregeld door de Vrolijke Tippelaars. Als onze stapschoenen richting de Waalbandijk stappen krijgen we al direct een splitsing..ja,hoor..wandelbroer gaat zijn eigen weg en wij gaan de dijk op.

Uitzicht vanaf de Waalbandijk…

Al snel voeren we ons tempo op en komen we in een goed cadans, komt dit door wandelmaat zijn nieuwe supersnelle Asics(?). Bij een volgende oprit naar de dijk komt wandelbroer weer in beeld en ook weer uit beeld. Even later buigen wij af en stomen af op de eerste rust welke we links laten liggen. We lopen langs uitgestrekte landerijen richting Horssen en hier en daar ontwaar ik de zeer zeldzame “Cardamine pratensis”. Het wordt ook tijd dat deze plant zich wat meer laat zien, het is tenslotte zo weer Pinksteren. Als we langs een grote akker met “Brassica napus” lopen kan wandelmaat zich niet inhouden en rent zo het veld in….

Wandelmaat tussen de Brassica napus…

De rust in Horssen, op achtien en een halve kilometer, laten we wederom links liggen en wij spoeden ons naar Druten. Na Heen en Weer, Hier en Daar en Weer en Wind bereiken we het centrum van Druten om jawel….de Waalbandijk op te gaan. Op de dijk gaan onze stapschoenen weer in een hoog tempo en de vijfentwintig kilometer lopers die we tegenkomen kijken naar ons met waarschijnlijk gemengde gevoelens, zo kijken wij ook naar hen… Zelfs met deze hoge snelheid vergeten wij onze omgeving niet en de “Ranunculus acris” trekt dan ook regelmatig mijn aandacht. De tere “Bellis perennis” brengt een glimlach op mijn gezicht. Als we van de dijk afdraaien richting Boven-eind zie ik nog enkele “Taraxacum officinale” in de berm en bedenk me hoeveel er zo onderweg te zien is en dan heb ik het alleen nog maar over de planten…. Als we de Molenstraat inlopen staat wandelbroer onze intocht op de gevoelige plaat vast te leggen en geeft mijn horloge aan dat we deze dertig kilometer in drie uur en drieenvijftig minuten gelopen hebben.

Drimmelen 22-04-2012

Je zou verwachten dat na een tocht van veertig kilometer Klaas Vaak wat guller zou zijn met zijn slaapzand…niets is minder waar. Als de wekker zich weer om half vijf meld heeft mijn biologische klok mij al uren eerder wakker gemaakt…of was er iets anders. Eenmaal op gestaan hoor ik een van de  buurvrouwen, ze klinkt  klaarwakker…En als ze langzaam naar haar hoogtepunt gaat trek ik zachtjes de deur dicht om hun plezier niet te verstoren en ga op weg naar Drimmelen. Eenmaal in Drimmelen kunnen we ons direct aanmelden en vertrekken naar de boot van rondvaartbedrijf Zilvermeeuw die al ligt te wachten.

De Zilvermeeuw 2, met op de achtergrond de Amer centrale…

Dit jaar is er een nieuwe wandelroute en we varen naar de “Hollandse Biesbosch” ook wel de “Dortse Biesbosch” genoemd en uit eigen ervaring weet ik dat de Dortse zijde hele mooie kanten heeft. De Zilvermeeuw twee is afgeladen vol en de stemming aan ons tafeltje is gelaten en op wat telefoonnurds na is het gewoon stil. Als wandelmaat voorstelt om naar buiten te gaan dan lijkt ook mij dat een goed idee! Eenmaal op de voorplecht draait de boot en komen we vol in de wind…die was dus gewoon koud…en dat op je vrije dag. De boot gaat naar de walkant en daar staat al iemand om te helpen bij het afmeren op deze geïmproviseerde aanlegplaats.

Zo maak je een nieuwe aanlegplaats…

We worden over een dijk langs de Merwede gestuurd en de kou is snel vergeten als we hele mooie vergezichten voor geschoteld krijgen. We worden verrast door een regen van zonnestralen, het wordt dus een superdag.

God’s zon over God’s water…

De eerste lus voor de tweeentwintig en vijfendertig kilometer gaat via “Polder Tongplaat”en het pavilioen “de Viersprong” en wandelmaat en ik nemen rustig de tijd om op te warmen. Een wandelaar gaat er vanaf de start als een speer vandoor en even later worden we zelf door een echtpaar en een andere snelstarter ingehaald. Na een Gieleke stelt wandelmaat voor om te versnellen, nee wandelmaat nog even niet…even later gaan we op jacht. Het echtpaar sneuvelt als eerste en de tweede snelstarter komt zienderogen dichterbij. Als we hem terug roepen, pijl gemist, lopen wij door het prachtige Floris de vijfde pad op.

De Merwede bleef aan onze zijde….

Het pad had meer dan een verrassing, de paden waren glibberig en op een enkele plaats moesten we onze schoenen testen op waterdichtheid. Zou iemand van de stichting OLAT kennen?? Al snel laten wij de snelstarter achter ons en gaan full speed naar de veerboot. De veerboot meert net af en we hebben nog tijd voor wat proviand en dan snel de boot op. Tot onze verrassing is de eerste snelstarter ook nog hier, bad timing, en al snel zitten we met zes wandelaars in het zelfde schuitje. De veerboot brengt ons naar de “Brabantse Biesbosch”en ook dat is bekend gebied. Bij het verlaten van de veerboot proberen enkele wandelaars aan te haken maar de eerste snelstarter is echt snel en wij lopen als twee en drie. Via de Witboomkil komen we bij het gemaal “Boomgat” , de rangorde is ondertussen bepaald en wij worden alleen nog ingelopen door Ad die we kennen van de vorige editie. Hij legt uit dat we nu de route van de vorige editie andersom lopen. Nu volgen er kilometers van asfalt en wandelmaat en ondergetekende komen in cadans en het enige wat je hoort is stap, stap, stap,stap…vogels fluiten.. je eigen ademhaling en ja..soms je eigen gedachten. De kilometers vliegen onder onze stapschoenen door en langzaam winnen we terrein op onze voorlopers. We zien Ad versnellen en even later halen wij Marcel (de eerste snelstarter) in en laten hem verbaasd achter. Als we bijna bij het eindpunt zijn zien we nogal wat poncho’s en regenjassen, navraag leert ons dat de anderen hagel en flinke regen hebben gehad, euhh en wij…niets, een paar spetters. Dat dit niet aan de weergoden ligt maar aan el caminante moge duidelijk zijn, el caminante heeft een goede relatie met de heilige Jacobus en dat betaalt zich terug. Als we de Zilvermeeuw twee in het zicht krijgen worden we toch nog verrast door een fikse bui, jammer weergod te laat…zie ginds komt de rondvaartboot. Na vier uur en vijfenveertig minuten stappen onze stapschoenen op de glibberige loopplank en gaan wij naar de verdiende beloning..nee, geen Belgische knol maar een eenvoudig maar zeer smaakvol Jupiler pilsje. Ook deze keer een mooie wandeling, goed georganiseerd en nog mooiere paden en wegen. Oja, Sint Jacobus bedankt voor het prima wandelweer, See You.

Weer terug in Drimmelen…..

Geldermalsen 21-04-2012

Ik kijk op mijn wekker het is net na twee uur in de ochtend. Ik wordt wakker van de geluiden die langzaam mijn slaapkamer vullen. Komen ze van buiten, zijn het buren die op dit tijdstip hun hoogtepunt in hun activiteiten beleven of zit het gewoon in mijn kop. Slapen gaat niet meer en ik ga mijn eerste bloesemtocht in gedachten nog eens door. Vorig jaar heb ik in Geldermalsen ook de veertig kilometer gelopen en liep wandelmaat met zijn broer de vijfentwintig kilometer, het weer was goed en ik liep de veertig kilometer toen in zes uur. Plots laat mijn wekker weten dat het half vijf is en ik stap uit bed om te beginnen met mijn ochtend ritueel. Als de kater aangeeft dat hij een frisse neus wil halen barst er een redelijk hevige regenbui los en ben ik bang dat wandelmaat gelijk krijgt met betrekking tot het weer. Tijdens de reis naar Geldermalsen neemt de regen minder heftige vormen aan en eenmaal aangekomen bij de Koninklijke Fruitmasters houden de wolken de nattigheid keurig binnen de grenzen van de wolk. Als ik de hal binnen loop zie ik wandelmaat en wandelbroer al aan tafel zitten en wordt er vandaag niet gebeld. Na een goede beker koffie ziet wandelmaat een paar oude bekenden. Hannie en Peter komen binnen gelopen en schuiven aan. Gesprekstof genoeg en al snel staat de klok op kwart voor zeven en gaan wij naar de start.

Onder een dreigende hemel wachten op het startsein…

En dan..starten…aangezien ik langzamer wil opstarten liepen we gezellig een stuk met wandelbroer op en als wandelmaat een Gieleke heeft gedaan, houdt hij het niet meer en geven wij onze stapschoenen de sporen. Bye, bye wandelbroer tot straks…met ons versnellen enkele andere wandelaars en stomen wij op naar de ruimte. Het Rode Kruis heeft zoals gewoonlijk alles goed geregeld, draaiende molens, pontons, en bloesem, niet zoveel als vorig jaar maar….

Goed geregeld alhoewel ik het plaatje zelf moest schieten…

Als we de molen voorbij zijn ziet wandelmaat een loopster uit een ver verleden. We hadden het net nog over haar….Gerda! Als we plots links en rechts naast haar opduiken resulteert dat in vriendschappelijke klappen op onze rug. We moeten dan even navragen waar zij al die tijd gelopen heeft…Gerda weet dat wij ons tempo moeilijk aanpassen en al snel is Gerda nog enkel onderwerp van gesprek. Als we even later wandelbroer achteroplopen blijkt dat hij een goed tempo aanhoud en gaan wij weer snel verder. Doordat wij aan een inhaalrace bezig zijn moeten ook Hannie en Peter het ontgelden, zij rust wij door. De weergoden doen van zich spreken en na wat plaagstootjes komt er een serieus ponchomoment. Maar meteen daarna schijnt de zon weer over god’s boomgaarden. Het laatste stuk doen we ons best om voor de muziek uit te gaan en na vijf uur en vijfendertig minuten stappen, stappen wij de hal van de koninklijke Fruitmasters weer binnen. Na het speldje, de stempel in ons wandelboekje staat daar wandelbroer..met geschenken..thnx wandelbroer. Als even later Hannie en Peter zich bij ons aansluiten voor een pilsje dan is ook dit weer een geslaagde dag en een mooie wandeling.

Tja, vandaag ECHT alleen in de wei…..

Megen 15-04-2012

Vandaag reizen we af naar Megen voor de jaarlijkse Kloosterwandeltocht, georganiseerd door de buurtvereniging “De Keienkletsers”. Deze wandeltocht heb ik al meerdere keren gelopen en is qua ondergrond passend bij de wensen van el caminante, asfalt dus! Half acht staan onze stapschoenen buiten het startlokaal en zetten zij de eerste stappen in de koude maar droge buitenlucht.

Doorkijkje…

Omdat ik de laatste wandelingen al snel last kreeg van mijn scheenbenen spreek ik dit keer af met wandelmaat om rustig te starten. Op advies van Willy, Wilma en Jan…dus laten we het maar eens proberen. Als we op de Sluisstraat lopen ontbreekt er een pijl en dan is het maar goed dat je een parcours al eerder hebt gelopen. Na ongeveer elf kilometer is de eerste rust, maar die laten we rechts liggen. De dames die alles aan het opbouwen zijn roepen ons nog maar…sorry…..wij gaan door. Ik besef dat ik tot nu toe geen last heb of heb gehad van mijn scheenbenen en dat we aardig op snelheid zijn.

Wie is hier nu het zwarte schaap….

Bij de tweede rust zitten we op twintig kilometer en besluiten we te stoppen voor koffie, niet zo’n goede keuze…die koffie…! De laatste vijf kilometer zetten we er flink de sloffen in. Onze stapschoenen brengen ons na een kleine drie uur en twintig minuten weer over de drempel van het startlokaal en ontvangen we een stempel in ons wandelboekje. De tocht is niet spectaculair maar zeker prettig om op snelheid te lopen. De omgeving en uitzichten zijn soms zeker mooi en afwisselend te noemen. Voor mij was het zeker een goede testcase en ik heb sinds lang pijnloos gelopen….en dat is ook wat waard….

Deze keer echt alleen in de wei….

Asten 09-04-2012

Tweede paasdag, mijn telefoon gaat…WAAR BEN JE?… Jack …het is 06:38 en ik ben nog thuis en nee ik ga mij niet haasten. Als ik even later in Asten arriveer staat wandelmaat dus al te wachten en dat was niet het enige wat mij te wachten staat,,,Rian en Willy zijn  er al en…de stemming zit er al meteen in. Joop is zoals altijd blij ons weer te zien en grapt nog wat over het OLAT lidmaatschap. Als Rian dansjes begint te maken wordt het tijd om aan Joop te vragen of we op pad mogen, niet vanwege de danspasjes van Rian maar wij zijn hier om te wandelen dus geen dansschoenen maar stapschoenen. Onze stapschoenen voelen als eerste de regendruppels en als  we de markt over zijn besluit ik mijn poncho aan te doen. Vandaag heb ik meer last van mijn scheenbeen en mijn enkels en probeer het tempo wat te drukken. Wandelmaat heeft er flink de pas in en we halen al snel mijn schaduw in. Dit is dus een verkeerde move, nu loopt hij dus weer in mijn dode hoek en is het niet alleen mijn ongemak, maar ook mijn schaduw die mij parten speelt en dan bedoel ik dat het mij energie kost. Als wandelmaat naast me komt lopen geef ik aan dat het niet echt wil vlotten en overtuig hem van het feit dat hij beter zijn eigen tocht kan lopen. Wandelmaat loopt door voor de veertig kilometer en ik stel mij in op een twintiger. Bij de brug ontstaat verwarring, twee pijlen een zegt brug over maar wat doet die andere daar…een achteropkomende wandelaar weet dat die ene pijl voor de terugweg is, dus over de brug. OLAT zou OLAT niet zijn als we vervolgens niet langs de Aa gestuurd worden en dan bedoel ik echt er langs..er was geen pad..nu wel! Mijn schaduw loopt voor mij en daarvoor…geen wandelmaat, als ik op een vlak stuk ben pak ik mijn telefoon en zie dat hij mij gebeld heeft…hey Jack waar ben je…bij nr. 159…ben je dan niet over de brug gegaan… Blijken Jos en Jack een verkeerde afslag te hebben genomen. Ik geef aan dat ik wel kijk wat ik ga lopen maar dat het al wat beter gaat en Jack en Jos besluiten om te keren en alsnog de juiste route te gaan lopen…ze gaan proberen op mij in te lopen…oké.

Ook OLAT….

Olat weet niet alleen mooie plekjes te vinden maar ook moeilijk doorgaanbare en die waren er toch wel enkele op deze tocht. De splitsing met de twintig kilometer is voorbij en ik besluit de keuze nogmaals te maken bij de splitsing met de dertig kilometer. Voor mij lopen twee andere wandelaars, een mij onbekende en natuurlijk mijn schaduw. Ik merk dat ik langzaam aan inloop op mijn schaduw en als de lus voor de veertig kilometer komt dan heb ik geen keuze meer en ga volluit. De pijntjes zijn nog wel aanwezig maar ach…mooie omgeving, goed weer en iemand voor mij om te pakken. Wandelmaat belt, wat ik ga doen…ik zit nu op de lus voor veertig dus…oké wij komen er aan..!

~Leuk zo’n grenspaal maar daarna kilometers zandpad…

Mijn schaduw en ik wisselen regelmatig van positie ten opzichte van elkaar en als we bij de caferust zijn dan lig ik voorop en besluit mijn eerste rust te nemen. Mijn twee voorgangers gaan door. Ik bestel een aspergesoepje en bel wandelmaat. Wandelmaat en Jos zijn bij nr 122 en ik zit op 143. Als ik mijn soepje heb verorbert houden mijn stapschoenen het niet meer uit en gaan we weer op pad. De laatste kilometers, hé hier is de brug weer en oké harde weg, lets go. De laatste kilometers vliegen onder mijn stapschoenen door en maak ik nog even gebruik van de laatste wagenrust om vervolgens op te stomen naar de Markt in Asten. Als ik binnen kom in de zaal kijkt Joop mij vreemd aan..zijn jullie al weer terug…nee Joop ik ben terug Jack is nog onderweg. Ik bel Wandelmaat en geef hem aan dat ik binnen ben en dat ik zijn extra kilometers ga berekenen. Plots zijn Jack en Jos ook binnen en heb ik berekend dat zij ongeveer een kleine zes kilometer extra gelopen hebben. Als ik een pilsje bestel hoor ik iemand roepen…het zijn Jan en Wilma..wij gaan graag bij hun zitten. Gezelligheid ten top, daar staan Wilma en Jan wel voor, helaas gaat wandelmaat wat eerder weg en kletsen wij nog even door. Als even later Rian en Willy binnenkomen heeft Willy het druk met Veghel wandelt maar hij heeft ook tijd voor goede raad voor mij.. en dan wordt het ook voor mij tijd om te genieten van tweede paasdag 2012 weer een dag van uitersten en….een mooie OLAT tocht. Deze achtendertig kilometer toch in effectief vijfeneenhalf uur afgelegd en dat voelt goed.

Deze keer niet alleen in de wei…

Dommelen 08-04-2012

Het is weer Pasen en dat betekent dat er twee wandeltochten georganiseerd worden dus vanmorgen naar de eerste in Dommelen waar Voetje voor Voetje hun Paastocht had voorbereid. De maan was nog niet verdwenen en gaf een mooie start aan van deze dag. De man met de gele jas, waarvan wij nog steeds de functie niet weten van de man bedoel ik niet de jas, was er ook weer vroeg. Even later kwamen ook Rian en Willy binnen en mochten we van Willy eindelijk ons aanmelden voor “Veghel Wandelt”. De clubleden van Voetje voor Voetje waren klaar met de voorbereidingen en wij in de startblokken om ons in te schrijven en direct op stap te gaan. Vanuit de Dommelstroom werden onze stapschoenen richting Waalre gedirigeerd over asfalt en goed begaanbare paden. Onderweg was een lid van de club de pijlen aan het controleren, vandalen hadden ze verplaatst, en hij plaatste nog aanvullende pijlen..prima gedaan. Voor we het wisten waren we al bij de eerste rust in de Loonderhoeve, deze lieten we rechts liggen en gingen door naar de eerste lus. Via de Vlindertuin Waalre stappen we het bos en vengebied van Waalre door met mooie sceneries.

Wij kunnen de zon wel in het water zien schijnen…

Ja het lentezonnetje doet van zich spreken en ook ik warm snel op. Wandelmaat en ondergetekende stappen op hoog tempo door en zijn dan ook al weer snel terug bij de rustplaats (Loonderhoeve). Nu is het tijd voor een colaatje en dan op naar de laatste grote lus. Deze lus bestaat uit zeer lange stukken. Wandelmaat en el caminante houden wel van lange stukken en dus stappen we lekker door. Uiteindelijk bereiken we het Rootvengebied en krijgen ook hier een prachtige vennenpanorama aangeboden. De paden die we lopen varieren van los zand tot fietspad en alles daar tussen maar ze vervelen niet echt en ondergetekende kan er vandaag goed mee overweg.

Na een hele lange weg, waarop we links en rechts wandelaars voorbij zien gaan, komen we weer….inderdaad de rustplaats (Loonderhoeve) en wie zien we daar Wilma en Jan ook aan de soep en tijd om even bij te praten. De laatste kilometers naar Dommelen tracteren ons op allerlei soorten weiden, Ketelbuterwei, Haarsnijderswei, Hovenierswei en Glasblazerswei. We doorkruisen nog wat bosjes en zo krijg ik uiteindelijk na effectief vier uur en een kwartier stappen de deurknop van de Dommelstroom weer in mijn hand. Ook nu weer heb ik goed gewandeld bij de “Voetjes”. Morgen Asten waar OLAT ons weer gaat verrassen met Jopies, veel zand, smalle paden langs stroompjes en….weetje…ik zie het morgen wel!

Deurne 01-04-2012

Ook vandaag wekt de wekker mij om vijf uur. Gisteren nog de gedachte gehad om vandaag thuis te blijven, maar afspraak is afspraak en elke dag is anders… Ik kijk nog even op de site van AV-LGD en zie dat ze de route compleet hebben vernieuwd, de opmerking “hoofdzakelijk onverharde wegen” brengt mij enigzinds aan het twijfelen. Eenmaal in Deurne brengen Rian en Willy wat stemming in de brouwerij en gaan we geanimeerd richting de starttijd. Tien voor half acht zetten onze stapschoenen de eerste stappen richting springbak en worden we naar het Buntven gedirigeerd.

Adembenemende panorama´s bij het Buntven…

Na het Buntven stappen wij naar Recr. Plas Berkendonk waar we voor de eerste maal geconfronteerd worden met de wat mindere routeaanduiding. Snel gaan we richting Rijpelberg en komen aan bij de eerste rust de Rijpelaal, aangezien mijn ongemakken nog niet over zijn overweeg ik om bij deze splitsing terug te keren. Ik neem mij voor om te kijken wat de situatie bij de splitsing van de twintig kilometer zal zijn. Wij gaan  een stuk langs de Bakelse Aa, gaan via de Heikantse Beemd naar het Muizenhol en het Mathijseind. Dan onstaat er wat verwarring, er is een splitsing maar het wordt niet als splitsing aangegeven…we besluiten door te lopen en we blijken de juiste keuze gemaakt te hebben als we de pijlen mogen geloven. Via Zand en Vlinkert komen we aan bij de golfbaan. Hier is mijn laatste mogelijkheid om terug te keren maar voor ik het weet zit ik al op de tweeenveertig kilometer lus en berust ik in mijn wandelaarslot. Na heel veel bos, de ijzeren emmer en de breuk in het landschap komen we bij de Natuurpoort Nederheide waar de cola eerst nog gebotteld moest worden alvorens zij hem serveerden..dus snel drinken en snel door.Als we drieentwintig komma zevenhonderdenvijftig kilometer onder onze stapschoenen door hebben laten gaan zijn wij weer bij de Gofbaan Stippelberg. Het stuk tot de volgende rust loopt er een andere wandelaar met ons mee en op een of andere manier heeft hij niet door dat ik al een schaduw heb. De enige manier om mijn schaduw voor me te krijgen is of te stoppen of de zon te draaien…het eerste was in mijn ogen de beste optie..en dus liep mijn schaduw voor mij..hehe. Na een colaatje bij de Bosparel en een rondje om de visvijver bereiken we de fietsbrug om weer naar de Rijpelberg in Helmond te stappen.

Ja wandelmaat, fijn op zo´n brug….

De laatste rust is bij Palingbedrijf de Rijpelaal waar Jack ons tracteert op een kopje palingsoep. Dit moet voldoende energie geven voor de laatste vijf kilometer. Onze stapschoenen brengen ons rechtstreeks naar de Bakelse Aa en na wat bospaden staan wij na zeseneenhalf uur weer bij Helicon opleidingen NHB te Deurne. Na aftrek van de pauzes hebben we deze tweeenveertig kilometer in ca zes uur gelopen..en ik wilde teruggaan…. AV-LGD bedankt voor deze mooie tocht en…misschien tot volgend jaar.

Drunen 31-03-2012

Vorige week niet gewandeld, privé omstandigheden en een bezoek aan de Pelgrimsmis in Roermond waren debet hieraan. Eerlijk gezegd had ik beide niet willen missen en dus staan er twee wandeltochten voor dit weekend gepland. Als de wekker afloopt voel ik me moe, komt het omdat de wekker mij verteld dat het pas vijf uur is of heeft de afgelopen week sporen getrokken in mijn energievoorraad. Als ik in de spiegel kijk zie ik rood doorlopen ogen, omdat ik mijn eigen ogen niet geloof controleer ik nogmaals mijn spiegelbeeld. Helaas als mijn spiegelbeeld daadwerkelijk een kopie is van mijn beeld dan heb ik dus rode ogen, zonder dat er geflitst is….ik weet niet wat er mis is, straks even aan wandelmaat vragen. Ruim voor de starttijd, was even vergeten dat Waalwijk dit organiseert, ben ik op de plaats van bestemming, zo ook wandelmaat. Bij binnenkomst zit er een, ik mag wel zeggen heeeeeeeeeeeel irritante wandelaar, die wij dan ook zo negeren dat het bijna pijn doet…sorry, maar dit heerschap vraagt daar echt om. Of het aan dit typetje ligt weet ik niet maar zowel wandelmaat als ondergetekende zijn even behoorlijke gapers en wij zouden niet misstaan als uithangbord bij een drogist. Broer en vriend André komt binnen en we hebben weer even andere praat en voor we het weten is de start een feit. Onze stapschoenen stappen de Molensteeg in  en wij zien dat al vele wandelaars ons voor zijn gegaan, nou ja, dan maar tempo. Hier gaat het, wat mij betreft even mis, Wandelmaat kan direct versnellen, ondergetekende heeft bij de opstart last van zijn scheenbenen en de bovenkant van zijn enkels en ik kan je vertellen dat de eerste vijf kilometer geen pretje zijn….maar ja wij zijn bikkels en dus…. bereiken we al snel jawel…

Loonse en Drunense Duinen…nee niet weer….

De eerste rust hebben we rechts laten liggen en als we bij de Fellenoord boerderij aankomen nemen we even een short brake op achttien komma zes kilometer. De hele route is gepijld door de outskirts van de Loonse en Drunense duinen en dat betekent mooie scenerie en redelijke paden. Als we na vierentwintig kilometer de Tonny Goedhart pleisterplaats links laten liggen weten we nog niet dat de komende elf komma een kilometer veel paden met los zand gaat geven en dat ondergetekende daar merkt dat zijn energie voorraad niet voldoende is voor zo’n tocht.

Nee, wandelmaat vandaag niet door de zandbak maar erom heen…

Na vijfendertig komma een kilometer zijn wij weer terug bij de pleisterplaats en ik moet zeggen dat dit Waalwijkse clubje er iets knaps van heeft gemaakt en de sfeer is opperbest. Als we onze heuptassen weer omgespen zijn we klaar om de laatste vijf komma een kilometer terug naar De Westhoek te stappen. Gelukkig is allles verharde weg en dat doet el caminante goed en voor we het weten staat er een oud bruin en een Belgische knol op tafel. Ondanks de ongemakken en het lagere tempo in de lus moet ik zeggen dat het een super leuke tocht is met veel afwisseling enuhhh gelukkig niet DOOR de duinen…. Wat mijn rode ogen betreft, wandelmaat zegt dat het minder is…oké wat je niet ziet daar heb je ook geen last van…toch!

Middelrode 18-03-2012

Als de wekker om vier uur luid aangeeft dat de ingestelde tijd bereikt is weet hij niet dat ik al wakker ben en op hem lig te wachten. Tja tijd om op te staan, vandaag staat Middelrode op het programma een zestig kilometer tocht georganiseerd door OLAT. Als ik de woonkamer in stap staren twee grote katteogen mij aan en ze lijken te zeggen…hallo..ik ben hier het nachtdier..doe mij een plezier en ga naar je bed! Als hij merkt dat ik geenszins van plan ben iets anders te gaan doen dan ik van plan ben, probeert hij mij met kopjes en geluidjes te bewegen tot het openen van de buitendeur zodat ook hij een frisse neus kan gaan halen. Lijkt mij zeker geen slecht plan omdat ik schat dat we vandaag toch zeker tien uur over deze zestig kilometer gaan doen en dat betekent dat hij vandaag grotendeels binnen door zal brengen. Vandaag voelt el caminante zich goed, de verkoudheid geeft alleen veel snot maar ik voel me niet brak. Ik heb gisteren dan ook niet gelopen maar vandaag…mmja.. voel wat druk in de onderrug maar er is niets dat walkers little helper niet kan fiksen. Wel bekruipt mij het gevoel van…zestig kilometer.. is wel een eind en als het nou niet gaat?? Onderweg naar Middelrode speelt dit nog steeds door mijn hoofd en als ik een reclamebord voorbij zie flitsen met de tekst “zet gewoon de knop om” denk ik JA, no problem zestig kilometer daar gaan we voor! Als ik in Middelrode aankom is wandelmaat al present en wij zijn.. zoals normaal..te vroeg. De uitbater wordt door ons in zijn etablisement gesignaleerd en ook de voorzitter van OLAT, vriend Joop, arriveert en we mogen naar binnen. Op deze momenten mis ik de vriendelijkheid en gastvrijheid van Tilburg…maar appels en peren met elkaar vergelijken is niet eerlijk en ik zeg hardop dat ik dat niet doe!! Even later komen Rian en Willy binnen en Willy is niet helemaal zichzelf, hij begint over een ooievaar of zoiets, blijkbaar heb ik iets gemist, maar gelukkkig sust Rian alles en wordt het weer ouderwets gezellig. Iets voor zevenen mogen wij vertrekken en wij gaan mogelijk tien uur stappen. De eerste twintig kilometer zijn puur en alleen voor de zestig kilometer lopers en wij positioneren ons op plaats vier en vijf.

De eerste twintig kilometer gaf ook mooie plaatjes…

Het aanlopen gaat voor mij de laatste tijd niet zo super maar na een kilometertje of vier dan zijn de pijnen minder of weg en kunnen we…jazeker..in ons ritme/cadans komen en dan is er eigenllijk geen stoppen meer aan. De eerste twintig kilometer is alleen maar verhard en als ik zeg verhard dan is het verhard..thanks OLAT..dit is de ondergrond waar el caminante gelukkig van wordt. Na iets meer dan tweeeneenhalf uur komen we terug bij de Driezeeg en staan er negentien komma acht kilometer op de teller. Na een snel colaatje en een knuffel met Voorzitter Joop gaan we jacht maken op de veertig kilometer lopers die al om acht uur gestart zijn. Eerlijk is eerlijk, het totaal aan pijlnummers is nu 175 nummers, dus Joop, heeft goed naar el caminante geluisterd. Echter, dit heeft heel erg veel effect op de te lopen paden en aan sommige stukken lijkt geen eind te komen, Joop mogen we de volgende keer weer meer nummers en dus graag meer variatie, thanks.

Hier door heen zou te ver gaan maar toch….

Als we na zesendertigkilomer bij ‘t Maxend in Nistelrode aankomen gaat de soep en de cola er goed in en zijn we klaar om door te stomen. Ons tempo ligt voor ons gevoel goed en het inhalen van andere wandelaars bevestigd dat gevoel. De ondergrond is redelijk goed afgestemd op de wensen van wandelmaat en el caminante en wij houden ons tempo vast tot Loosbroek waar wij wederom gebruik maken van de caférust, welke ons bekend voorkomt van de Bernhezer tweedaagse, na een colaatje en wat prietpraat met de aanwezige wandelaarsters vervolgen wij onze weg. Ondertussen worden we ingehaald door een snelwandelaar en verschuiven wij van positie. Na nog een wagenrust, die overigens allemaal super verzorgd zijn, zetten wij koers naar het theater Kersouwe en kasteel Heeswijk. Het pad langs het stroompje bij het kasteel is wel leuk maar als we dan vervolgens langs een wetering naar Middelrode ploeteren dan herken ik weer een beetje van het oude OLAT.

Tja wandelmaat, soms moet je het tempo van een andere wandelaar volgen…

Na acht uur en vijfendertig minuten stappen (zonder pauzes) staan onze stapschoenen weer voor de voorzitter en hebben wij negenenvijftig duizend vijfhonderdzestig meter onder onze stapschoenen door laten gaan. Complimenten voor de goed uitgezette tocht, geen pijl ontbrak of was niet goed geplaatst, de vriendelijkheid van de vrijwilligers van OLAT, zowel bij het inschrijven als bij de wagenrust en het regelen van het fantastische weer. OLAT see you next time….count us in.

Terugkijkend bij een Belgische knol moet ik vaststellen dat de start pijnlijk was en dat dit na ca vier kilometer verdraagbaar tot over was. De rest van de eerste twintig kilometer goed op snelheid met wat ongemakjes links en rechts. De volgende twintig goed op snelheid maar de soep bij ‘t Maxend was een goede aanvulling op de energievoorraad. De laatste negentien goed op snelheid en nergens last van, althans.. enorme zin in de beloning…

Bij thuiskomst begint de kater weer druk geluid te maken…nee het is geen felicitatie…hij wil gewoon weer naar buiten.

Ooij 11-03-2012

De hele nacht zijn allerlei buurtgenoten bezig om weg te gaan of thuis te komen en wordt ik wakker bij elke scooter, fiets of conversatie die ik hoor. Uiteindelijk verlost de wekker mij uit mijn lijden en als ik om tien over vijf onder de douche sta denk ik kort aan de Poldermars van de Roodborstjes in Ooij. Ik loop deze mars al een aantal jaren en ook nu heb ik er zin in. Gisteren heb ik met wandelmaat afgesproken dat we deze dertiger met muziek gaan lopen, waarom..uhh.. het parcours is er uitermate voor geschikt en we moeten ons zelf ook hierin trainen voor de langere marsen. Lopen met muziek is voor mij een andere dimensie omdat de beat je ritme bepaalt en daarom is het ook belangrijk dat op elkaar af te stemmen als je niet alleen loopt. Eenmaal in het dorpshuis, De Sprong, gaan we eerst voor een kop koffie en schrijven ons dan snel in. De route is voor mij grotendeels bekend en elk jaar verbaasd de routebeschrijving mij, kan het nog korter? Als onze stapschoenen om even over zeven naar buiten willen komen Rian en Willy verbaasd binnen, gaan jullie al….ja, wandelmaat moet straks nog werken! Willy roept nog iets over een inschrijfformulier maar ik ben al aan het stappen…sorry Willy… We starten direct met muziek en het tempo ligt al meteen op aanvaardbaar niveau. Als we de Leuthsestraat inlopen verteld een passant dat er een lichaam gevonden is bij de dijk en dat je door de politie teruggestuurt wordt, dus als we daarheen moeten dan zijn we op de hoogte…oké thanks. Als we even later de hoek omgaan bij boerderij De Plak komen enkele “zwart wandelaars” ons tegemoet en bevestigen het verhaal. We snijden het bewuste stuk (ca 4 kilometer) af en vinden even later weer aansluiting op de Persingsestraat. Zoals elk jaar zijn hier in de polders rond Ooij heel veel ganzen en we zien weilanden vol en hopen dat zij het niet in hun kop halen zich boven ons te ontspannen…!

Blijf nou zitten!!!

Langs de Sint Joriskapel gaan we richting Leuth, hier maken we nog een ererondje lang het tennisveld om vervolgens weer langs de rust te komen, De Rosmolen, deze laten we links liggen en spoeden ons naar Erlecom. De medewandelaars die wij een of meerdere keren overlopen hebben zullen niet als wij gedacht hebben dat het prima ging maar wij zaten dan ook perfect in het ritme. Als we na eenentwintig komma zes kilometer bij Oortjeshekken aankomen nemen we even tijd voor een prima kop koffie.

Wandelmaat op zoek naar rust….

Niet veel later stappen we weer op de Ooijse Bandijk richting Ooij, op de dijk worden we getracteert op vergezichten met aan de horizon Ubbergen en Nijmegen. Na drie uur en vijfentwintig minuten stappen keren onze stapschoenen weer terug in De Sprong en laat ik mijn wandelboekje afstempelen. Tijdens de licht alcoholische versnapering praten we de mars nog eens door en besluiten dat we deze klassieker ook volgend jaar gaan lopen. Roodborstjes bedankt….oh ja enuhh ganzen jullie ook bedankt, ganzenpoep gaat namelijk niet zo gemakkelijk uit je kleren….

Wijk en Aalburg 10-03-2012

En dan is het zover, mijn eerste wandeltocht in Wijk en Aalburg. Vorige keer was wandelmaat alleen omdat ondergetekende toen tijdelijk uit de running was. Ruim voor de aangegeven starttijd zijn wij present bij Café de Dijk en na enig rammelwerk aan het rolluik wordt ons toegang verschaft door de uitbaatster. Eerlijk is eerlijk, het is een koude douche na vorige week in Tilburg, maar mogelijk ligt Wijk en Aalburg teveel aan de grens van Brabant. Als om half negen onze stapschoenen de dijk op stappen voelt  het nubuckleer de eerste spetters en wij besluiten ons in onze poncho te hullen. Wandelmaat weet te vertellen dat de route niet gepijld is en dat de gehele tocht gesoufleerd dient te worden door…inderdaad…ondergetekende. Al snel lopen we op de maasdijk en gaan we richting de brug over de Bergsche maas.

Op de achtergrond de brug waar we over gaan…..

Na de brug een heeeeeeel lang fietspad langs de Bergsche maas en eigenlijk bestaat de een groot gedeelte van de tocht uit lange wegen…maar ze zijn allemaal verhard en dat is …..wat el caminante zeker op prijs stelt. Als we even later het gemaal Gansoyen voorbij ziijn  krijgen we de jachthaven  van Waalwijk in zicht en stappen we af op het veer dat ons naar Drongelen gaat brengen.

Achter het kunstwerk het veer…

Als we Drongelen door zijn komen we in Eethen en na vijftien komma zes kilometer bereiken we de eerste en enige rust…café ´t Zwaantje. De ambiance en de koffie van café ´t Zwaantje kan ons echt niet bekoren en dus.. snel weer verder. De laatste tien kilometer zijn weer lange polderwegen en dat met enkele plaagstootjes van de weergoden. Na drie uur en vierenveertig minuten, zonder aftrek van de rust, stappen onze stapschoenen weer over de drempel van café de Dijk. Als ik een oud bruin en een Belgische knol bestel blijkt de eerste er niet te zijn en de andere enkel in de wei. Al met al een mooie tocht over verharde wegen maar als ik zo rondkijk bedenk ik me dat we wel erg dicht bij Waalwijk zijn en dan….tja dan mis ik Tilburg toch wel heel erg.

Tilburg 04-03-2012

Gisteren niet gelopen in Geldermalsen maar vandaag vroeg uit de veren voor de laatste winterseriewandeltocht (3 x ww) van WSV Hart van Brabant te Tilburg. Bij het opstaan weet ik nog niet wat ik enkele uren later wel zou weten en na het vaste ochtendritueel ga ik op weg naar Tilburg. Eenmaal buiten blijkt de wereld een stuk kleiner althans visueel. Mist ontrekt het zicht op het voorbijrazende Brabantse landschap en voor ik het besef geeft de gemeente Tilburg het al aan “T je bent er”. Even later doemt ook het ondertussen bij ons zo geliefde “Boerke Mutsaers” op en ik besluit wandelmaat nog even niet te bellen maar stil te genieten van het moment….en het uitzicht. Als even later wandelmaat arriveert krijg ik een verhaal van drie Bosschenaren die de Camino gaan doen..thanks Jack en we gaan naar binnen. Binnen wacht ons, zoals de vele tochten ervoor ,de warmte en Brabantse gezelligheid van Boerke Mutsaers in de persoon van de uitbaatster zelf. Langzaam aan stroomt de jachtzaal van Boerke Mutsaers vol en al snel zitten Rian en Willy en Wilma en Jan bij ons. Zoals altijd daagt wandelmaat ook nu weer Wandelervaring uit en de onderwerpen zijn zelfs…pikant te noemen. Als de rode oortjes en de tranen uit de ogen verdwenen zijn maken we ons klaar voor vertrek en de toespraak van de voorzitter. Helaas, helaas, wat eerder aan tafel medegedeeld is wordt pijnlijk bevestigd door de voorzitter…we gaan 10 kilometer zandhappen in de Loonse en Drunense duinen of te wel de grootste ZANDBAK van Nederland. Om negen uur krijgen we de routebeschrijving en gaan onze stapschoenen weer tweeënveertig kilometer stappen. “T je bent er zomaar niet uit”  zou een betere slogan zijn voor de gemeente, Tilburg heeft een mooie omgeving maar je hebt al wel wat kilometers afgelegd voor je de stad uit bent en dus ook vandaag. Als we na zes kilometer via de Kalverstraat het viaduct over gaan stuiten we op de eerste wagenrust en onder andere samen met Wilma en Jan maken wij gebruik van de goede zorg van de vrijwilligers.

Wilma, Jan en Wandelmaat in ruste…

Zeer kort na de rust bereiken we de buitenzijde van de Loonse en Drunense duinen om meteen de grote oversteek te maken van deze enorme ZANDZEE. We lopen met zes wandelaars kort bij elkaar en zijn ineens de pijlen kwijt, wandelmaat en ik lopen in de achterhoede en al snel kan wandelmaat de anderen en ons zelf de juiste weg wijzen.

Veel ZAND maar ook mooie plaatsjes…

Deze weg is niet de eenvoudigste en voert ons niet alleen door los zand maar ook over heuvels met …ja,ja…los ZAND. Na zestien kilometer krijgen we de kans te hergroeperen bij de tweede rust en …. weet Jan mij te vertellen dat er nog negen kilometer ZAND aan komt! Gezegd moet worden dat de tocht tot nu toe verbazend mooi is, alhoewel de ondergrond niet mijn eerste keus is, zelfs niet mijn tweede, geniet ik wel van dat wat WSV Hart van Brabant voor ons in elkaar gepijld heeft. Na het hoogste punt bereikt te hebben gaan we richting Duinlust.

Wandelmaat laat het hoogste punt achter zich…

Wandelmaat en ondergetekende dachten te weten welke uitspanning het was maar dat blijkt na nog meer ZAND en klimmen niet correct en als we dan eindelijk na vijfentwintig kilometer Duinlust bereiken ben ik echt toe aan een Belgische knol………………en ze hebben hem …gelukkig.  Na nog wat plaagstootjes, toch weer ZAND, mogen we nu weer naar de buitenzijde van de Loonse en Drunense duinen en als ik het bordje Loonse en Drunense Duinen steeds verder achter me laat voel ik de overwinning op het ZAND als een siddering door mijn lichaam. Wilma en Jan zijn al de hele tocht onze voorlopers en ook nu weer, het is echt hun ondergrond blijkt en wij…wij volgen trouw. De laatste wagenrust van vandaag is op eenendertig kilometer en ook deze hebben we samen met Wilma en Jan. We lopen weer verder en via het Geboortebos (?) komen we op de Stokhasseltlaan en gaan we samenkomen met de dertien kilometer lopers. Het kronkelpad heeft nog een verrassing voor ons in de vorm van een heuse tamme roofvogel, een Woestijnbuizerd volgens wandelmaat voor mij leek het meer een Steenbuizerd en anders moeten ze hem zo maar gaan noemen omdat hij er echt uitzag als een ….! Als we na zes uur stappen (zonder de pauzes) en tweeënveertig kilometer onder onze stapschoenen door te hebben laten gaan, Boerke Mutsaers weer binnen lopen hebben Wilma en Jan zitplaatsen vrij gehouden voor de jongens en dat kunnen we zeker waarderen. Echt elke stoel is bezet en het is dan ook merkbaar dat het de afsluitende tocht was. Het uitzicht is op dit moment echt niet naar onze wens maar desondanks nemen we graag een oud bruin en een Belgische knol en we keuvelen gezellig met Wilma en Jan. Als we bijna aan onze taks zitten komen ook Rian en Willy binnen en na wat aandringen komen ook zij er gezellig bij zitten. We bespreken nog even de tocht en voor mij…is het een geslaagde afsluiting van een aantal bijzondere Winterseriewandeltochten. Helaas zullen we ook het ons bekorende uitzicht een tijdje moeten missen….maar we hebben ook weer iets om naar uit te kijken, toch wandelmaat!

Maud brengt persoonlijk de laatste nootjes…                            we zullen ze missen…

Esbeek 26-02-2012

Vandaag was het dan zover, el caminante gaat zijn eerste OLAT winterseriewandeltocht (3 x ww) lopen sinds zijn blessure. Na het opstaan graas ik het medicijnkastje nog even af en na de enkele hulpmiddelen geslikt te hebben ben ik klaar voor de strijd. Wandelmaat belt om aan te geven dat hij het allemaal niet meer begrijpt, nou dacht ik dat hij een geweldig navigatiesysteem had…maar de praktijk is anders…als we tenslotte arriveren bij de kerk in de dorpsstraat moeten we noodgedwongen parkeren naast een auto met een enorme bumpersticker. De tekst luid www.wandelervaring.nl, nee ik verzin het niet, er rijdt echt een auto rond met deze tekst op zijn bumper, waar gaat het naar toe hier in Nederland? Bij binnenkomst geeft Joop de voorzitter aan dat hij speciaal voor mij wel een 5 km route wil pijlen, niet nodig Joop, als je me maar wel ophaalt als ik je bel…. Aan tafel is het gezellig en ondanks het gesteggel tussen Wandelervaring en wandelmaat gaat de tijd voor mij te langzaam. Aangezien ik de afgelopen week toch wel wat last heb gehad van mijn rug ben ik benieuwd hoe het vandaag gaat. Het is gezellig…druk bij het startlokaal.

Er zouden uiteindelijk ruim 1200 wandelaars deelnemen…

Iets voor achten mogen de stapschoenen de drempel van café Schuttershof over om eenenveertig komma zeven kilometer te stappen. We gaan eerst richting Landgoed Utrecht om vervolgens totaal verrast tegen de eerste wagenrust aan te lopen, natuurlijk hebben we deze links laten liggen. OLAT tracteert ons ook vandaag weer op een mooie wandeling en voor we het weten bereiken we de grens.

De grens is bereikt….

Ook de grens laten we links liggen en spoeden ons naar het Landgoed Nieuwkerk. OLAT zou OLAT niet zijn  als er geen leuke passages zouden zijn. Wandelmaat moest alle zeilen bijzetten om deze hindernis te nemen.

Gewoon recht vooruit kijken Jack….

Hierna waren de andere bruggetjes kinderspel. De wagenrust kwam na twintig komma negen kilometer in zicht en deze lieten we niet aan ons voorbij gaan..ik bedoel wij gingen er niet aan voorbij…uhh wij namen dus rust! Na de rust stond de Regte heide op het program en het deed mij sterk denken aan de Strabrechtse heide bij Heeze.

Regte heide…

Na samenkomst met de 30 km wandelars is er een café rust bij Breehees en daar is de soep niet slecht. Voor we de soep intern hebben  kunnen verwerken is de laatste wagenrust al in zicht en de soep die daar geserveerd wordt is ondefinieerbaar maar warm. Het laatste stuk is drukker en we moeten extra inspanningen verrichten om de tien en twintig kilometer wandelaars voorbij te steken maar uiteindelijk zijn we weer in Esbeek.

Zelfs wandelmaat is blij weer in Esbeek te zijn….

Na zes uur en tien minuten stappen onze stapschoenen wederom café Schutterhof binnen en moeten wij nog even een hartig woordje met de voorzitter, Joop, wisselen. Wij hebben al eerder aangegeven dat wij niet gecharmeerd zijn van wandelroutes met meer dan 200 (pijl)nummers, dat duurt namelijk te lang..dus minder nummers zodat we eerder binnen kunnen zijn. Joop gaat dit regelen voor de zestig kilometer eind maart. Hierna is het tijd voor een oud bruin en een Belgische knol en kijken wie de volgende zijn die binnenkomen..wat is het leven van een wandelaar toch fantastisch…. Oh ja, Joop als de zestig kilometer net zo goed is als deze veertig….count us in….

Waalwijk 19-02-2012

De wekker loopt af, ik voel me niet super maar ach, ik sta op. Ik heb ruim de tijd en overleg met mezelf wat aan te doen. Het weerbericht geeft me niet echt ondersteuning in dit proces en ik besluit dat te dragen wat ik de voorgaande koude dagen aan had. Eenmaal onderweg naar Waalwijk wordt ik overvallen door natte sneeuw en bedenk ik me dat Willy niet aanwezig zal zijn, te slecht weer. De telefoon gaat, wandelmaat..waar ben je… even later zien we elkaar in de dokter kuypersstraat en besluit ik te gaan voor twee laagjes. Eenmaal binnen bij WSV ’82 lijkt het al echt carnaval.. althans als het geen mombakkessen zijn dan is er erg veel veranderd in dit clubje. Even later komt Willy binnen en ontstaat er weer een levendige discussie tussen wandelmaat en wandelervaring en ik zit er tussen…Heren ..HOU OP!! Als Giel binnen komt is het pleit al beslecht en is het wachten op het tijdsein voor het vertrek. Even voor negen uur gaan de stapschoenen van wandelmaat en el caminante richting de eerste pijlen van deze winterseriewandeltocht (3 x ww). Na zo’n 5 kilometer bereiken we de eerste wagenrust en deze laten we in goed overleg links liggen. We duiken de bossen in en als we de zandvlakte met dikke beuk gepasseerd zijn en wat paddestoelen komen we bij de Schaapskooi, of te wel RUST. Ook deze laten we links liggen, alhoewel wandelmaat met alle geweld hier foto’s wil maken?? en gaan verder via de Klinkert.

Wandelmaat in action….

Na een stukje Loonse en Drunense duinen en Fellenoord komen we weer terug bij de Tonny Goedhart pleisterplaats, dus RUST met erwtensoep…Hierna gaan we weer richting Sint Crispijnstraat. Onderweg mag el caminante een jonge moeder helpen om haar nog jongere dochter van drinken te voorzien en als net voor binnenkomst de weergoden besluiten om ons te tracteren op een winters buitje dan hebben wij voor vandaag wel weer genoeg gehad. Eenmaal weer binnen in de warme moederschoot van WSV ’82 smaakt de Belgische knol weer prima en eigenlijk…heel eigenlijk…mag dit wel wat langer duren…alhoewel….kunnen we dan ook iets aan het uitzicht doen??

Het beste uitzicht in Waalwijk….

Tilburg 12-02-2012

Als er een wandeltocht tot onze verbeelding spreekt dan is dat wel de winterserie van Hart van Brabant in Tilburg. Om zeven uur achtendertig bel ik wandelmaat “waar ben je?”. Door de krachttermen en het gegrom kon ik niet opmaken waar hij was maar zijn ETA was vijf over acht. Bij binnenkomst bij Boerke Mutsaers konden wij weer met volle teugen genieten van het uitzicht. De koffie,ook al was die niet echt warm, en het kuukske smaakte voortreffelijk…of waren wij in de ban van de omgeving…wie zal het zeggen!!

Alleen maar blije gezichten bij Boerke Mutsaers…

Kort voor negenen neemt de voorzitter het woord en wijst ons op de veranderingen en gevaren van deze winterseriewandeltocht (3 x ww). Na een laatste groet aan de uitbaatster grissen wij de routebeschrijving uit de handen van het clublid. Eindelijk mogen onze stapschoenen weer naar buiten… Al snel komen we op het Elfenpad, Reuzenpad en allerlei andere paden en paadjes.

Koud hé…in zo’n sprookjesbos

Buiten de gebaande paden krijgen we nu ook de zandpaden, het Koewachtpad, golfterreinpad en het pad langs de spoorlijn. Na zeven kilometer is de eerste wagenrust, gelukkig is de thee niet warm en kunnen we weer snel verder. Als we uiteindelijk ook Nerhoven en Warande achter ons hebben gelaten is het tijd voor de tweede wagenrust en ook deze is weer goed verzorgd. We zitten nu op ca. zeventien kilometer en vervolgen de weg over…jawel…Zandpaden! En of dat nog niet genoeg is…na vierentwintig kilometer rust bij  “T ZAND (!). De uitbater van de camping is blijkbaar door ons gestoord in zijn winterslaap. De bediening komt zo langzaam op gang dat wandelmaat zijn uiteindelijk gebrachte soep tijdens het lopen wil consumeren. Toch maar even blijven zitten en na een Gieletje mogen de stapschoenen weer verder over het ZAND. Via de ZANDSTRAAT komen we, langs een Kapelletje, aan bij de Oude Tilburgsebaan om vervolgens een héél lang pad langs  het militaire complex te belopen. Op vierendertig kilometer staat weer de wagenrust en wordt er nog even hartelijk gelachen voordat wij weer op pad gaan voor de laatstse zeven kilometer. Na de Rielseweg en oude Rielse baan komen we op het Bels Lijntje en we mogen stellen dat het beter LIJN genoemd mag worden maar het is goed verhard en daar houdt el caminante van. Plotseling laat de gemeente Tilburg weten dat we er zijn…..

Yes…..

Het is echter een vroege carnavalsgrap blijkt even later….

No…..

We lopen Tilburg net zo snel uit als dat we er in gelopen zijn…of zijn wij er gewoon ingelopen?? Even later wordt alles nog onduidelijker…

??, wie houdt wie voor de gek…

Zoals we gewend zijn in Tilburg krijgen we ook nu hele lange wegen en we krijgen het gevoel heel Tilburg te hebben gezien..maar goed. Als we uiteindelijk de Conservatoriumlaan en vervolgens de Statenlaan onder onze stapschoenen door hebben laten gaan komt het spoor en Boerke Mutsaers in beeld. Na zes uur stappen kunnen we weer eenenveertig kilometer op onze palmares bijschrijven. Binnen gekomen wacht ons nog een verrassing, het is carnaval bij Boerke Mutsaers en dat heeft duidelijk invloed op ons uitzicht. Na enkele Belgische knollen besluiten we het gegeven voor lief te nemen en ons huiswaarts te begeven….volgende keer beter…. Hart van Brabant bedankt voor wéér een mooie tocht.

Boxtel 05-02-2012

Vanmorgen om zes uur loopt de wekker af, ik voel dat mijn rug gespannen is na de veertig kilometer van gisteren en spring onder de douche. De douche zorgt voor verlichting en na een boterham, kop koffie en walkers little helper ben ik klaar om naar Boxtel af te reizen. Bidons hoef ik niet te vullen, deze zijn net ontdooit van de tocht van gisteren en na een laatste check van de wandelweer site is het tijd om af te reizen naar het pittoreske Boxtel. Natuurlijk is wandelmaat er voor mij en als hij belt vraag ik als eerste “waar ben je” wandelmaat staat al voor de deur bij het Roeland Lyceum en als ik arriveer gaan we samen, na overleg wat we nodig hebben,  naar binnen. Binnen gekomen blijken wij de eerste  wandelaars te zijn en wandelmaat start zijn charmeoffensief.

Jack, we willen hier nog wel terugkomen….

Even later loopt de man van RWV binnen, blijkt later Giel te heten en even later duikt Rian op met in haar kielzog “Willie” uhh sorry “Willy”, Willy begint zich direct te verontschuldigen voor zijn afwezigheid bij Prinses Marijke en geeft aan dat het voor hem te mistig was, no problem willy safety first. Precies om acht uur zetten onze stapschoenen hun stappen in deze HORROR winter deel 2, bij vertrek is het dan min acht graden en nemen wandelmaat en el caminante al snel een koppositie in. Alles gaat goed en de ondergrond is besneeuwd maar vlak en dat vindt el caminante fijn. Al snel naderen we een loopbrug die ons naar de spoorwegtunnel zal leiden.

Wandelmaat op de brug…go your own way…

Maar ja als je er op gaat moet je er ook weer af….

Ja, en nu????

Met z’n drieën vervolgen we de route en nemen sterke beslissingen en als we voorbij de rust komen, die niet als zodanig gekenmerkt was lopen we even de verkeerde richting op. Hierna volgt een lus van ongeveer 10 kilometer en hier loopt el caminante tegen zichzelf aan. De paden zijn echt slecht, opgevroren karresporen met sneeuw en mijn lichaam gaat in de defencemode wat echt heel veel energie kost. Even gaat alles mis, bril beslaat waardoor ik geen zicht  heb en dus ook geen dieptes zie, ik ga verkrampen in mijn spieren en elke misstap wordt afgestraft door een pijnscheut. Gelukkig krijgen we af en toe een stukje asfaltweg en kan mijn lichaam zich weer ontspannen. Jack en Giel hebben blijkbaar nergens last van maar ik baal ervan de boel op te houden.

Go Jack Go…hoe zit dat eigenlijk met het Burka verbod??

Onze eerste pauze was na negentien komma drie kilometer en de schuur waar we zaten was niet comfortabel en absoluut niet warm, dus snel weer door. Nog meer van die karresporen en mijn energievoorraad slinkt met sprongen. Tijdens de laatste kilometers realiseerde ik dat het misschien een beetje teveel van het goed was, vorige week 21 kilometer en nu in twee dagen zeventig kilometer….stom…misschien wel maar ik hou SdC in gedachten en dan moet je ook niet zeuren. Uiteindelijk bereiken we het Roeland Lyceum en is het tijd voor…nee geen Palm maar een Grimberg.. de Palm auto stopt daar blijkbaar niet. En als we al aardig dronken zijn komen ook Rian en Willy binnen en start er zoals normaal een discussie tussen wandelmaat en wandelervaring.

Wandelmaat in discussie met Willy, met GPS horloge…

Al met al was het een mooie tocht met mooie mensen, Giel uit Veenendaal, maar geboren en getogen in Barendrecht, Wandelstel Rian en Willy en Wandelervaring Willie (sorrie Willy) en natuurlijk wandelmaat en el caminante. See you all next time (is Engels wandelmaat en betekent: ik veeg mijn kont wel onderweg af!!)

Ik zou zo’n Belgische knol  wel weer eens in mijn glas willen hebben….

P.S, RIAN, ik hoop dat je weet dat Jan en el caminante de zelfde personen zijn. El caminante is mijn artiestennaam en daar treed ik mee op op feesten en partijen en lange wandelingen. Ik hoop dat je de volgende keer nog weet dat IK Jan ben en dat je niet aan wandelmaat vraagt “waar is Jan”terwijl ik naast je zit!!

Geldermalsen 04-02-2012

“Horror winter”, we waren er voor gewaarschuwd en toch overvalt het je…treinverkeer ontregeld, gestrande reizigers, wegen onbegaanbaar, tegen de 1000 kliometer file en nu hebben we zout genoeg maar heeft strooien geen zin…HET IS TE KOUD!! Als ik wandelmaat op vrijdagavond bel weet ik het antwoord al en wij zijn gewoon op tijd in Geldermalsen bij WSV Prinses Marijke en we zorgen dat we op het ergste zijn voorbereid. Een opmerkelijke gebeurtenis zal in Geldermalsen plaatsvinden, el caminante zal el caminante ontmoeten (?) laat het mij even uitleggen; el caminante is Spaans voor “de wandelaar” en dat is ondergetekende (oké zover?) en het clubhuis van WSV Prinses Marijke heet…. juist “de wandelaar” dus in het Spaans el caminante, ik ga ervan uit dat ik niet letterlijk uit hoef te leggen waaruit de ontmoeting dan wel bestond!.

el caminante

Echter voor we zover waren moesten we de koudste nacht in jaren en mogelijk de koudste van deze HORROR winter trotseren maar op wat zeer dichte mist na viel het reuze mee, al was het wel min zestien graden en had strooien geen effect (?). Bij de start was het redelijk rustig en de verwachting was dan ook dat veel wandelaars, ook Willy, terecht zouden kiezen voor hun eigen veiligheid. Om precies 8:30 zetten onze stapschoenen de eerste stappen in het witte winter wonderland en geven zij te kennen dat wij het wat rustiger aan moeten doen. De witte bodembedekking kan ineens verradelijk glad zijn en mijn lichaam kan plotselinge bewegingen nog niet pijnloos aan.

Winter Wonderland

Doordat we de eerste Wagenrust (?) gemist hadden was voor ons de rust op 17.3 kilometer en dat was maar goed ook. Wandelmaat moest nodig ontdooit worden.

Iceman Jack

Na een tweede bezoek aan het dorpshuis in Waardenburg en een soepje zijn we rechtstreeks,  zonder derde rust, doorgelopen naar het startpunt. Al met al een mooie tocht, zei het dat koning winter een zeer positieve bijdrage hieraan geleverd heeft. Terug bij de wandelaar blijken er geen alcoholische versnaperingen te worden verstrekt, geen probleem. Morgen Boxtel, op naar de Grimberg…

Wel een Fries, geen Belgische knol…

Oeffelt 29-01-2012

Als ik even voor zes uur de veters van mijn stapschoenen strik voel ik me gespannen. Gespannen omdat ik nu na zo’n twintig dagen niet gelopen te hebben vandaag mijn eerste twintig kilometer ga lopen. Twintig kilometer met wandelmaat in Oeffelt. De wintertenentinteltocht is een tocht die ik al vaker gelopen heb en welke nu mijn test is. Langzaam aan ben ik er naar toe gegroeid en ondanks dat het ongemak nog niet in z’n geheel verdwenen is ben ik echt aan een wandeling toe. Om tien voor zeven bel ik wandelmaat “waar ben je”, nog dertien kilometer hoor ik hem zeggen en ik meen iets van vreugde in zijn stem te horen. Als we de zaal van “De Buurman” binnen kunnen mogen we al direct inschrijven en starten. Om exact half acht zetten mijn stapschoenen de eerste stappen in het half duister op weg naar de dood of de gladiolen. Voor mij zijn er veel herkenningspunten onderweg, van de eerder gelopen Wintertenentinteltocht en van de Maasenvilt mars, en al snel lopen we langs de maas en het Veerhuis om richting de eerste rust te gaan.

Ja Jack, we zijn echt al in Beugen…..

Tot nu toe gaat alles redelijk goed maar we besluiten toch even een kop koffie te nemen bij het Posthuis waar de teller op 11,5 Km staat. De temperatuur en de wind zorgen ervoor dat we goed ingepakt blijven maar het belet ons niet om te genieten van deze mooie tocht.

Lopend door het Vilt….

De volgende rust is op 17,3 en wordt door ons overgeslagen en we vervolgen onze weg naar het Duitse lijntje. Halverwege het Duitse lijntje zien wij een kudde schapen die een wel  heel eigen manier hebben om op te vallen en Wandelmaat heeft er ook alles voor over om te zorgen dat de schapen hem zien…..

Schaap mountain….

Na drie uur stappen zijn we weer terug bij jawel…”De Buurman” met een gemiddelde snelheid van zeven kilometer per uur mogen we niet klagen. Alles heeft het volgehouden en ik ben content dat het gladiolen zijn geworden. Volgende week gaan we weer voor veertig kilometer.

Tilburg 08-01-2012

Vandaag dus niet gelopen, als ik om zes uur de wekker af zet blijkt dat het ongemak nog te groot is voor nog eens veertig kilometer. Sorry wandelmaat, zie je volgende week.

Utrecht 07-01-2012

Als langzaam aan het weekend nadert bekijk ik met steeds groter wordende interesse de weersverwachting. Al een tijdje wordt ons kikkerlandje geteisterd door zware regenval en daar houdt el caminante niet van. Als de berichten aangeven dat er een dijkdoorbraak is en dat het water niet van plan is te gaan zakken dan houdt ik mijn hart vast voor de geplande wandelingen in het weekend. Niet dat wandelmaat en el caminante bang zijn voor regen maar het wordt dan allemaal zo “sompig” ! Maar goed een nieuw jaar en dus op naar de eerste mars van 2012, de “Fort Blauwkapeltocht” van WS78. Onderweg naar Utrecht Overvecht moeten de ruitenwissers regelmatig wakker worden om voor beter zicht te zorgen. Als ik net voor half acht arriveer staat wandelmaat al ongeduldig te wachten, hij heeft er zin in zo te zien. We zitten aan ons eerste bekertje onsmakelijkste koffie van 2012, komen Rian en Willy binnen. Willy heeft blijkbaar mijn blog gelezen en mogelijk dat ik daar ergens Willie, Willie noem in plaats van Willy. Geen probleem veranderen we in Willij….sorry …uhh…Willy. Willy legt Rian uit wie wij zijn en er volgt een geanimeerd gesprek over, de veemarkt, schurende tepels, zalfjes voor speciale plekken, rode broekjes en pilletjes voor alle kwalen en tegen zwangerschap(?). Ondertussen pak ik mijn bondskaart voor 2012 en lees hardop WSV ‘s-Hertogenbossche Vierdaagse, wandelmaat kijkt mij vragend aan, eigenlijk is het niets voor el caminante om lid te zijn van clubjes….en voor ik hier verder over na kan denken kunnen we om precies acht uur inschrijven. Iets voor negen uur mogen we starten, we, zijn ongeveer 300 wandelaars, de routebeschrijvingen worden uit de handen van de WS78 crew getrokken en de stapschoenen zijn onderweg.

Routebeschrijving, positie kiezen en wandelen….

Eenmaal onderweg begint de eerste nattigheid uit te groeien tot serieuze regen en besluit ik mijn poncho tevoorschijn te halen om de boel enigzinds droog te houden. Al snel bereiken we Fort Blauwkapel waar ik weinig aandacht aan besteed en mij concentreer op de ondergrond. Onderweg naar Groenekan lopen we met zo’n 5 bft in de zij over een smal pad dat naast het fietspad ligt, hoe slaafs kun je zijn!

Waarom gemakkelijk als het ook moeilijk kan??

Groenekan, bekend van molen Geesina en de ondefinieerbare soep waar zelf kenners geen oordeel over durven te vellen, laten we al snel achter ons en we stevenen af op Maartensdijk. Voor ons loopt Europallet Arie en wij kunnen hem wonderwel goed bijhouden. De scenerie onderweg is geweldig, mooie vergezichten, mooie huizen en even mooie tuinen. Buitenplaats Rusthoven en landgoed Eijkenstein passeren we om via het Erfgooiersbos richting Lage Vuursche te gaan voor de grote rust. Hier nemen we snel een colaatje en vervolgen onze weg over de drassige paden en de verharde weg langs Klein Drakenstein. Onderweg zijn we al enkele keren ingehaald door de pijlenuitzetters en nu staan zij voor het overstapje in het hek en geven aan dat het beoogde pad ontoegankelijk is en dat ze een alternatief aan het verzinnen zijn. Wij lopen voor hun uit de nieuwe route en al snel zitten we weer op de bepijlde route met de pijlenuitzetters in ons kielzog.

Ook het Utrechts Landschap krijgt meer water dan nodig….

Als we ter hoogte van het Nonnenland enkele nonnen tegenkomen, leken erg op normale bejaarden, worden we door hen vriendelijk begroet en verbazen wij ons over deze toevallige samenloop van omstandigheden. Echter lang hebben we niet om hier over te discussieren omdat de ondergrond alle aandacht opeist om te voorkomen dat we afglijden in een van de veel te volle slootjes. Na de koffiepost doorkruisen we De Leyen en belanden we weer bij de spoorlijn. Fort Voordorp wordt door ons bijna geheel omlopen.

Fort Voordorp

Hierna gaan we via de Biltse Rading naar Ons Buiten voor ons fruithapje om vervolgens de laatste kilometers af te leggen. Als we weer terug zijn bij de start lijkt het of we niet weg zijn geweest en hebben we alleen een timegap van vijfeneenhalfuur. We hebben drie wandelaars voor laten gaan op de veertig kilometer en direct na ons kwam het treintje met Europallet Arie binnen. Goed gelopen mogen we stellen, echter bij het weggaan bemerk ik dat last heb van mijn heup en rechterbeen….ach goed smeren dan kunnen we morgen weer naar Tilburg.

Nieuwjaar 01-01-2012

Iedereen een gelukkig en wandelbaar 2012!

Geldrop 31-12-2011

Vandaag de Oliebollenloop in Geldrop, fijn…ik draai me nog een keer om in mijn bed en mijn gedachten gaan naar mijn uitdagingen voor 2012. Wandelmaat en el Caminante gaan ook in 2012 vele marsen en tochten lopen. Bijna alle weekenden zijn al ingepland en in sommige weekenden lopen we twee maal. Het merendeel van de marsen zullen veertigers zijn maar in de planning staan ook zestigers en tachtigers. Voor augustus heeft el caminante nog twee scenarios, of de Dodenmars in Bornem (B) en andere tochten of Santiago de Compostela (E), wandelmaat is van mening dat Santiago ook in 2013 kan..we gaan zien hoe het loopt! In iedergeval zijn de meerdaagse ook al vastgelegd, de 4Daagse in Nijmegen, de Kempische wandeldagen in Geldrop en mogelijk dus ook de Heuvelland 4Daagse.  Een uitdagend en veelzijdig programma waar een aantal klassiekers zeker niet ontbreken en natuurlijk hopen wij jullie allemaal weer tegen te komen!

Recente berichten

Tweets

stapmuziek

Share

×
Written by:

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *